مقايسه اثربخشي ذهن آگاهي مبتني بر كاهش استرس با درمان پذيرش و تعهد بر اضطراب اجتماعي و ابعاد آن در بزرگسالان داراي لكنت

سابقه و هدف: بزرگ‌ سالانِ داراي لكنت، ترس از برقراري ارتباط دارند. هدف اين مطالعه مقايسه اثربخشيِ ذهن‌آگاهي مبتني بر كاهش استرس با درمان پذيرش و تعهد بر اضطراب اجتماعي و ابعاد آن در بزرگ‌ سالان داراي لكنت است. مواد و روش‌‌ها: اين مطالعه از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري انجام شده است. جامعه آماري شامل تمامي بزرگ‌سالان 18 تا 40 سال داراي لكنت مراجعه كننده به مراكز گفتاردرماني و روان‌شناسي شهر اصفهان در سال 1401است. حجم نمونه 45 نفر است كه به دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل تقسيم شدند. آزمودني ها در سه مرحله از طريق پرسش‌نامه اضطراب اجتماعي كانور مورد سنجش قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج حاصل از پژوهش نشان مي‌دهد روش هاي آزمايشي در مقايسه با گروه كنترل، بر متغيرهاي وابسته مؤثرهستند. در مورد اثربخشي بر علائم فيزيولوژيك، دو روش آزمايشي باهم تفاوت معنادار ندارند، اما در ترس، اجتناب و نمره كل اضطراب اجتماعي، ذهن آگاهي مبتني بر كاهش استرس اثر معنادارتري نسبت به درمان پذيرش و تعهد دارد (P 0.05). نتيجه‌گيري: براساس يافته هاي اين پژوهش، هر دو روش ذهن آگاهي مبتني بر كاهش استرس و درمان پذيرش و تعهد بر كاهش اضطراب اجتماعي و ابعاد آن در بين افراد داراي لكنت مؤثر هستند