تحليل انتقادي مبناي زبان‌شناختي ديدگاه حيرت‌آفريني زبان قرآن با تاكيد بر آراء سروش و مجتهدشبستري

از مهم‌ترين ملاك‌هاي جدي در اعتبارسنجي يك ديدگاه، مطالعه انتقادي نمود‌هاي معرفتي بيروني و بازكاوي مباني، شالوده‌ها و زيرساخت‌هاي بنيادين فكري آن است. مبناي زبان‌شناختي يكي از مباني بنيادي، مهم و سزامند كاوش در حوزه حيرت‌آفرين انگاري زبان قرآن است. اين نوشتار مي‌كوشد با كاربست ملاحظات دقيق عقلي، مبناي يادشده را مورد تحليل انتقادي قرار دهد و بدين‌طريق سستي ديدگاه حيرت‌آفريني زبان قرآن را به اثبات بنشيند. روش پژوهش اين مقاله اسنادي و تحليلي است و يافته‌هاي تحقيق حاكي از اين‌ست كه مبناي زبان‌شناختي ديدگاه حيرت‌آفريني زبان قرآن دچار چالش‌هاي جدي بسياري است. به‌عنوان نمونه نخست از حيث تبارشناسي با هرمنوتيك فلسفي هم‌آوايي دارد. دوم از لحاظ معناشناسي نگرشي مفاهمه‌ناپذير قلمداد مي‌شود. سوم از نظر روش‌شناسي برخوردار از منطق نسبي‌گرايي در تفسير و چالش‌‌مندي نفي معناي گوهري متن است. چهارم اشكال روايي تحميل‌گري و تحريف در تفسير را فراروي خود مي‌بيند. بنابراين ديدگاه حيرت‌آفريني زبان قرآن به‌معناي فهم‌ناپذيري و بي‌قراري معنايي آن، مبتني بر مبنايي معيوب توليد شده است.