پهنه بندي مناطق مستعد توسعه شهري با تأكيد بر محدوديت ها و مخاطرات ژئومورفولوژيكي (مطالعه موردي شهر شيراز)

شهر شيراز ، به عنوان بزر گترين شهر جنوب كشور ، در پهنه هاي دشت پر مخاطره‌شيراز واقع شده و در بازه مختلف تغييرات زيادي داشته و همچنان بر مساحت شهري افزوده مي شود كه اين توسعه فيزيكي بدون اجراي مطالعات ژئومورفولوژيكي و در نظرگرفتن محدوديت ها و مخاطرات ناشي از آن بوده است . ازاين رو، شناسايي مناطق مستعد توسعه‌فيزيكي با در نظرگرفتن محدوديت ها و مخاطرات ژئومورفولوژيكي امري لازم در توسعه‌شهري شيراز است هدف از پژوهش حاضر شناسايي مناطق مناسب براي توسعه‌فيزيكي شهر شيراز  براساس شرايط ژئومورفولوژيكي منطقه است. در اين پژوهش با استفاده از مدل فازي نقشه‌پهنه بندي نهايي توسعه‌شهري براساس شش پارامتر مؤثر تهيه شد سپس ، اين نقشه براساس شرايط ژئومورفولوژيكي و كاربري اراضي دشت شيراز ارزيابي و مناطق مستعد توسعه‌شهري پيشنهاد شد نتايج نشان داد كه توسعه فيزيكي شهر شيراز در طي دهه هاي گذشته تابع شرايط توپوگرافي بوده و مخاطرات و محدويت هاي ژئومورفولوژيكي بسيار زيادي در محدوده‌مورد مطالعه وجود دارد؛  بطوريكه نزديك 48000 كيلومتر مربع از مساحت منطقه كه معادل 54 درصد مي باشد جهت توسعه شهر مناسب نمي باشد كه مناطق نامناسب از غرب شامل ارتفاعات دراك و از شمال غرب ارتفاعات بمو ، سبزپوشان ، بابا كوهي و چهل مقام و محدوده رودخانه خشك به علت خطر سيل گيري و وجود گسل مي باشد و تنها 17000 كيلومتر مربع كه معادل 19 درصد از مساحت محدوده مورد مطالعه مي باشد جهت توسعه شهر مناسب بوده و همچنين با توجه به نتايج تحقيق مكانيابي بهينه توسعه شهر شيراز در جهت شرق مي باشد.