تبيين معيارهاي كالبدي مؤثر در ارتقاي تاب‌‌آوري سكونتگاه‌‌هاي غيررسمي در برابر مخاطرات محيطي (مورد مطالعه: شهر همدان)

آسيب‌‌پذيري سكونتگاه‌‌هاي غيررسمي در برابر مخاطرات محيطي، توجه به تاب‌‌آوري را ضروري مي‌‌سازد. در واقع تاب‌‌آوري به‌‌دليل پويا بودن واكنش جامعه در برابر مخاطرات، نوعي آينده‌‌نگري است و يكي از راه‌هاي كاهش ريسك و آسيب‌‌پذيري در سكونتگاه‌هاي انساني است. هدف اصلي از انجام اين پژوهش، شناسايي فاكتورهاي اثرگذار كالبدي بر ايجاد محلات تاب‌آور در مناطق درگير با اسكان غيررسمي شهر همدان در برابر مخاطرات محيطي است. شاخص‌هاي پژوهش در پنج طيف شاخص كاربري، شاخص تراكم، شاخص دسترسي، شاخص ساختار كالبدي و شبكه معابر مورد ارزيابي قرار گرفت. روش اين پژوهش از لحاظ هدف كاربردي و از لحاظ ماهيت و روش، توصيفي تحليلي بوده و به منظور جمع‌‌آوري اطلاعات و داده‌‌ها از روش اسنادي و ميداني (پرسشنامه) استفاده شده است. سطح تاب‌‌آوري سكونتگاه‌‌هاي غيررسمي شهر همدان  از حد متوسط پايين‌‌تر است و عامل اول (مقاومت ساختمان) بيشترين نقش را در تبيين ارتقاي تاب‌‌آوري سكونتگاه‌هاي غيررسمي شهر همدان دارد. اين عامل مي‌تواند در مقابله و انطباق با تاب‌‌آوري  موفق عمل كند. از بين عوامل شناسايي‌‌شده، عامل تراكم بر ارتقاي تاب‌‌آوري سكونتگاه‌‌هاي غير‌رسمي تأثير ندارد و ساير عوامل تأثير مستقيم و مثبت دارند.