مدل شناسي تطبيقي پاسخ به بيوتروريسم كشاورزي

بروز هرگونه آسيب در صنعت كشاورزي موجب ناامني ملي و غذايي مي شود. در اين عصر مقابله با بيوتروريسم كشاورزي جز در سايه تعامل، دورانديشي و سازمان‌دهي مناسب كشورها امكان پذير نخواهد بود. با بهره‌مندي از ديپلماسي پاسخ‌گذاري مي‌توان به بررسي و ارائه يك مدل جهت پاسخ‌دهي به بيوتروريسم كشاورزي از طريق انعقاد قراردادهاي دو يا چندجانبه و معاهدات پرداخت. مقاله حاضر به دنبال پاسخ به اين پرسش اساسي است كه آيا جمهوري اسلامي ايران همانند كشورهاي پيشرو داراي مدل پاسخگويي خاصي جهت مقابله با بيوتروريسم كشاورزي است؟ در پاسخ به اين پرسش بايد به اين نكته اذعان كرد كه در سياست جنايي ايران تاكنون مدل و چارچوبي براي مديريت خطر به جهت جلوگيري و يا كاهش بيوتروريسم كشاورزي و يا ارائه واكنش‌هاي اضطراري به آن تدوين نشده است. اين در حالي است كه كشورهايي مانند آمريكا، انگلستان و استراليا سال‌هاست كه پي به اهميت اين موضوع برده و بعضاً ملاحظات اين پديده مجرمانه را در ساختار كلي امنيت ملي خود گنجانده اند. تحقيق حاضر از نظر نوع و هدف، كاربردي و از نظر ماهيت و روش، توصيفي بوده كه با جمع‌آوري اطلاعات از طريق بررسي اسنادي و فيش‌برداري و رجوع به سايت‌ها و مقالات متعدد به رشته تحرير درآمده است.