بازانديشي معيار ذي‌نفعي خواهان و امكان‌سنجي طرح دعوا از سوي ثالث در مسئوليت مدني

در اصول بنيادين دادرسي مدني، طرح دعوا و دادخواهي منوط به مطالبه شخص ذي نفع است كه به‌واسطه اقدام‌ خوانده دچار خسارت شده و با استفاده از دادرسي خواستار جبران آن به شيوه متناسب است. طبق اين ديدگاه، طرح دعوا از جانب ثالث به معني آغاز فرايند دادرسي بدون خواست و رضايت ذي نفع، ناممكن و بدون منطق حقوقي قلمداد مي شود. هدف اين مقاله اثبات اين مطلب است كه در برخي موارد خاص به‌واسطه عدم امكان يا متمايل نبودن ذي نفع در استفاده از نهاد دادرسي، مداخله ثالث به‌عنوان طرح‌كننده دعوا ازنظر حقوقي توجيه‌پذير و مطلوب است. فرضيه اين است كه چنين رويكردي با لزوم بازنگري در قوانين و ضابطه مند كردن موارد مجاز طرح دعواي ثالث، به ارتقاي كاركرد اجتماعي حقوق مسئوليت منجر شده و دسترسي به استفاده از دادرسي براي فيصله منازعات حقوقي را تسهيل مي‌كند. ضمن ارزيابي اشكالات و ابهام‌هاي استفاده از اين روش، راه كارهاي تدبير و رفع هريك نيز موردمطالعه قرار مي گيرد. يافته هاي اين تحقيق نشان مي دهد مي توان رسميت دادن به دعواي ثالث را از موجبات ارتقاي كارآمدي نظام قضايي در حمايت مؤثرتر از شهروندان و ايجاد هنجارهاي رفتاري در جامعه دانست و استفاده از اين نهاد را با مباني نظام حقوقي ايران نيز سازگار قلمداد كرد.