مطالعه بلند مدت ميدان باد تراز‌ پايين منطقه تنگه‌ هرمز: داده‌هاي مشاهداتي و باز تحليل

ميدان باد به عنوان يك متغير مهم شناخته مي شود كه اثرات قابل توجهي بر رفتار ساير متغيرهاي كليدي هواشناسي دارد. هدف ما بررسي ميدان باد ترازپايين بر روي تنگه هرمز از سال 1991 تا 2018 است. در مطالعه حاضر از داده‌هاي مشاهداتي تراز ده متري 3 ايستگاه هواشناسي (بندرعباس، قشم فرودگاهي و دبي)، داده‌هاي ميانگين ماهانه و 6 ساعته ECMWF ERA-Interim و شاخص‌هاي نوسان‌هاي جنوبي النينو، اطلس شمالي و دو قطبي هند جهت مطالعه ميدان باد سطحي تنگه‌هرمز طي سال‌هاي 1996 تا 2019 استفاده شده است. سمت باد غالب فصل زمستان و بهار غربي، ‏تابستان جنوبي تا جنوب شرقي و پاييز جنوب غربي مشاهده گرديد.‏ بيشترين ميانگين سرعت باد تراز ده متري مشاهداتي در طول روز، حدود 5.3 متر ‏برثانيه و در ايستگاه قشم فرودگاهي مشاهده شد كه نشان مي‌دهد نواحي غربي جزيره قشم از ‏پتانسيل باد بالاتري نسبت به ديگر سواحل برخوردار مي‌‏باشد.‏ سرعت باد كمتر در تنگه هرمز بيانگر واداشت ‏ضعيف همديدي نسبت به واداشت‌هاي ميان مقياس محلي بر روي تنگه دارد.‏ افت، انحراف پادساعتگرد و كاناليزه شدن ميدان باد را مي‌توان متاثر از الگوي خط ساحلي، ناهمواري و زبري در سواحل، اصطكاك كمتر روي سطح دريا و تفاوت در واداشت‌هاي طرفين دريايي دانست.‏ مطالعه دورپيوندي نشان داد كه بين u و هر شاخص، همبستگي رفتار متفاوتي بين ايستگاه‌هاي شمالي و جنوبي وجود دارد و همبستگي v در هر سه ايستگاه رفتار تقريبا مشابهي داشته‌اند. در تمام فصول سال روي منطقه، ميانگين سرعت باد در فاز خنثي انسو، نسبت به حالت متوسط بيست و چهار ساله و فازهاي مثبت و منفي از مقادير بالاتري برخوردار بوده است. رژيم روزانه ميدان باد مشاهداتي مويد رخداد گردش‌هاي ساحلي جوي منطقه مورد مطالعه است و بيشترين رخداد نسيم دريا و خشكي در ايستگاه بندرعباس مشاهده شد.