پيشگيري از فساد و تاثير ان بر سلامت اداري در ايران

موضوع اين مقاله پيشگيري از فساد و تاثير آن بر سلامت اداري در ايران است. سئوال اصلي پژوهش اين است كه  استلزامات پيشگيري از فساد اداري در ايران كدامند و چه تاثيري بر سلامت اداري دارد؟ فرضيه پژوهش اين است كه جلوگيري از فساد اداري در ايران نيازمند تعريف فساد، اندازه گيري آن و رويكردهايي همچون بهره گيري از سازمان‌هاي مردم نهاد، اطلاع رساني و آموزش همگاني و آيين دادرسي افتراقي است و از اين طريق سلامت اداري را در جهت نزديك كردن به ميانگين جهاني در اين زمينه سوق مي دهد. نتايج تحقيق نشان مي دهد براي حذف يا كاهش فساد در نظام اداري و سطح جامعه، نيازمند برنامه هايي اساسي و همه جانبه مي‌باشد و با بكارگيري روش هاي پيشگيرانه فردمدار، پيشگيري محيطي، و موقعيت مدار و همچنين با تاثير بر فرهنگ عمومي جامعه و ابعاد آن همچون فرهنگ سازماني به عنوان پديده‌اي كه به طور مستقيم از فرهنگ جامعه تاثير مي‌پذيرد، نياز است. قانون ارتقاي سلامت نظام اداري و مقابله با فساد، در راستاي اتخاذ شيوه نظارت غيرقضايي، ساز و كار نويني را در امر پيشگيري و مقابله با فساد ارائه داده و اجرايي نموده است. در واقع براي كاهش و حذف اين معضل اجتماعي، به جاي رويه هاي تنبيهي و مقابله پس از وقوع، بايد پيشگيري از بروز فساد اداري هدف قرار گيرد. روش تحقيق در اين مقاله كيفي از نوع توصيفي تحليلي است و داده ها به شيوه كتابخانه اي جمع آوري مي شود.