مبناي قدرت سياسي: همسنجي فقه اماميه و انديشۀ امام خميني(ره)

موضوع اين مقاله مبناي قدرت سياسي است. در هر جامعه‌اي قدرت سياسي امري تاسيسي در حوزۀ مدني آن است و بي‌ترديد نيازمند يك مبناست.  پرسش اصلي اين پژوهش اين است كه مبناي قدرت سياسي در فقه اماميه و انديشه سياسي امام خميني چيست و چه شاخص ها و معيارهايي دارد. اين پژوهش در ابتدا مبناي قدرت سياسي را با مورد مطالعه و بررسي قرار داده است. سپس اين مفهوم را در ادبيات نظري فقه اماميه دنبال كرده است. در ادامه، با بررسي دستگاه تئوريك انديشۀ سياسي امام خميني نشان داده است كه اين مفهومِ پايه و مركزي چه منزلتي در گفتمان سياسي ايشان داشته است. سپس با برساختن چند شاخص و معيار، اين دو دستگاه فكري را با يكديگر مقايسه و همسنجي كرده است. اين پژوهش به اين نتايج رسيده است كه قدرت سياسي در انديشۀ امام خميني يك مبناي دوگانه و تركيبي دارد كه در آن نه تنها عناصري از حاكميت الهي وجود دارد بلكه مولفه‌هاي نظرياتِ پايين به بالاي قدرت نيز در آن حاضر است. از سويي ديگر، اين مبناي دوگانه و تركيبي توانسته است در عين حفظ سنت و پايبندي به اركان فقاهت سنتي اقتضائات جهان مدرن را پاسخگو باشد. روش پژوهش مقايسه‌اي بوده و شيوۀ جمع آوري داده‌ها اسنادي و كتابخانه‌اي است.