پيش‌بيني تمايل به خودكشي براساس طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه با نقش ميانجي‌ شيوه‌ هاي حل‌ مسئله در نوجوانان

هدف: پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل پيش‌بيني تمايل به خودكشي بر اساس طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه با نقش ميانجي شيوه‌هاي حل مسئله در نوجوانان شهر ايلام انجام گرفت. روش: پژوهش حاضر توصيفي- همبستگي از نوع مدليابي معادلات ساختاري است، جامعه آماري پژوهش شامل تمامي نوجوانان 13 تا 18 سال شهر ايلام در شش ماهه اول سال 1401 (14384 نفر) بودند. نمونه پژوهش 328 نفر است كه طبق فرمول كوكران در دو مرحله به صورت نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي (برحسب جنسيت) و نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند. ابزار اندازه‌گيري شامل، پرسشنامه افكار خودكشي بك (1999)، پرسشنامه استاندارد طرح‌واره يانگ و براون (2001) و پرسشنامه شيوه‌هاي حل‌مسئله هپنر و پترسن (1987) بود. براي تحليل داده‌ها از روش مدليابي معادلات ساختاري و تحليل مسير به كمك نرم‌افزارهاي SPSS و AMOS استفاده شد. يافته‌ها: طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه به‌طور مستقيم و نيز با ميانجي شيوه‌هاي حل‌مسئله بر تمايل به خودكشي در نوجوانان شهر ايلام تاثيرگذار و قابل تبيين است. نتيجه‌گيري: شيوه‌هاي حل مسئله مي‌تواند در تاثير طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه بر تمايل به خودكشي نوجوانان نقش ميانجي داشته باشد. به اين ترتيب مي‌توان با شناسايي طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه در نوجوانان، با آموزش شيوه‌هاي حل مسئله كارآمد، تمايل به خودكشي در موقعيت‌هاي بحراني را در آنها كاهش داد.