نقش واسطه‌اي حساسيت انزجاري در رابطه بين ابعاد سرشت و اختلال پانيك

هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسي نقش واسطه اي حساسيت انزجاري در رابطه بين ابعاد سرشت با اختلال پانيك بود. روش: طرح پژوهش حاضر از نوع توصيفي همبستگي است. جامعه آماري پژوهش حاضر تمامي دانشجويان دانشگاه اروميه در نيمسال تحصيلي 1398-1399 بودند كه تعداد 377 نفر از آن‌ها با استفاده از نمونه گيري خوشه اي چندمرحله‌اي انتخاب و پرسش‌نامه‌هاي سرشت و منش (كلونينجر، شوراكيك و پرزيبرك، 1993)، حساسيت انزجاري (هيدت 1994) و نشانه‌هاي پانيك ليبويتز (1984)را تكميل كردند. تحليل داده‌ها با استفاده از مدل يابي معادلات ساختاري انجام شد. همچنين براي طبقه بندي، پردازش، تحليل داده‌ها و بررسي فرضيه هاي پژوهش از نرم‌افزار Smart-PLS استفاده شده است. يافته ها: در پژوهش حاضر ضريب مسير غيرمستقيم بين پاداش وابستگي (0.01 p، 0.309-=β) و پشتكار (β = 0.096, p 0.01) با اختلال پانيك منفي و در سطح 0.01 معنادار بود. ضريب مسير غيرمستقيم بين آسيب پرهيزي (p 0.01, β = 0.013) با اختلال پانيك مثبت و در سطح 0.01 معنادار بود. نتيجه گيري: اين يافته‌ها نقش سرشت در ايجاد اختلال پانيك را مورد تأييد قرار مي‌دهد و بيانگر توجه هرچه بيشتر به مباني زيستي در درمان اختلال پانيك مي‌باشد. همچنين مدل آسيب‌شناختي پيشنهادي حاضر مي‌تواند به فهم بهتر نقش انزجار در آسيب رواني و اثربخشي درمان‌هاي شناختي رفتاري در افراد مبتلا به اختلالات اضطرابي از جمله اختلال پانيك كمك كند.