اثر مخارج تحقيق و توسعه بر رشد اقتصادي كشورها با استفاده از روش‌هاي PMG و MG (مطالعه موردي ايران و شركاي تجاري منتخب)

امروزه سرمايه‌گذاري در بخش تحقيق و توسعه از جمله موضوعات مهم در برنامه‌ريزي كلان اقتصادي كشورها، به شمار مي‌آيد. با توجه به اينكه هزينه‌هاي اين نوع سرمايه‌گذاري قابل توجه است، ارزيابي اثرات مخارج تحقيق و توسعه بر رشد اقتصادي و ميزان بازگشت واقعي آن، براي سياست‌گذاران اهميتي ويژه‌ دارد. بنابراين مطالعه حاضر با استفاده از روش ميانگين گروهي تلفيقي (PMG) به تحليل و بررسي اثر مخارج تحقيق و توسعه بر رشد اقتصادي ايران و شركاي منتخب تجاري آن، طي سال‌هاي (2018 -2001) مي‌پردازد. نتايج به‌دست‌آمده حاكي از آن است كه در بلندمدت رشد مخارج تحقيق و توسعه با ضريب 0.46 اثر مثبت و معنادار بر رشد اقتصادي كشورها دارد. همچنين از متغيرهاي رشد موجودي سرمايه فيزيكي و نيروي كار شاغل در مدل استفاده شده است و نتايج بيانگر وجود رابطه علّي بلندمدت از سوي متغيرهاي مذكور بر رشد اقتصادي است. نتايج كوتاه‌مدت حاصل از روش PMG براي كشور ايران بيانگر آن است كه متغيرهاي رشد هزينه‌هاي تحقيق و توسعه، موجودي سرمايه فيزيكي و نيروي كار شاغل داراي اثرات مثبت و معنادار بر رشد اقتصادي ايران در دوره بررسي هستند؛ ازاين‌رو اتخاذ سياست‌ توسعه اعتبارات به بخش تحقيق و توسعه در كل زيرمجموعه‌هاي اقتصادي كشور، هم‌زمان با افزايش كيفيت و كميت عوامل توليد براي دستيابي به رشد اقتصادي مستمر و پايدار ضروري است.