اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر استرس ادراك‌شده و حس انسجام بيماران مبتلا به كوليت اولسراتيو

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر استرس ادراك‌شده و حس انسجام بيماران مبتلا به كوليت اولسراتيو انجام گرفت. روش پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه و دورۀ پيگيري دوماهه بود. جامعۀ آماري شامل بيماران كوليت اولسراتيو مراجعه‌كننده به مركز تحقيقات گوارش و كبد اصفهان (وابسته به بيمارستان الزهرا) در شش‌ماهۀ دوم سال 1398 بود. تعداد 25 بيمار كوليت اولسراتيو به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و گواه جاي‌دهي شدند. گروه آزمايش درمان مبتني بر پذيرش و تعهد را طي دو ماه در ده جلسۀ 75 دقيقه‌اي دريافت كردند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده شامل مقياس استرس ادراك‌شده (PSS) و پرسشنامۀ حس انسجام (SCQ) بود. داده‌ها به شيوۀ تحليل واريانس آميخته با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS-23 تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر استرس ادراك‌شده و حس انسجام بيماران مبتلا به كوليت اولسراتيو تأثير معنادار دارد (0.001 P). براساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت درمان مبتني بر پذيرش و تعهد، با بهره‌گيري از شش فرايند اصلي پذيرش، گسلش، خود به‌عنوان زمينه، ارتباط با زمان حال، ارزش‌ها و عمل متعهدانه مي‌تواند به‌عنوان مداخله‌اي مؤثر براي كاهش استرس ادراك‌شده و بهبود حس انسجام بيماران مبتلا به كوليت اولسراتيو استفاده شود.