تأثير روابط بين تأمين‌ كننده و مشتري بر برگشت‌پذيري ساختار سرمايه با نقش تعديل ‌گر عدم قطعيت بنيادين

هدف: تغييرات سريع تكنولوژيكي مشخصه بازارهاي امروزي و تصميمات تجاري است، در چنين شرايطي برگشت‌پذيري ساختار سرمايه يك معيار مالي مهم براي شركت‌ها  به شمار مي‌رود و ازآنجايي‌كه رفتار سرمايه‌گذاران و ذينفعان و انتظارات آن‌ها از بازار نيز مي‌تواند بر ساختار سرمايه و درنتيجه برگشت‌پذيري ساختار سرمايه تأثير بگذارد، اين مقاله به بررسي تأثير روابط بين تأمين‌كننده و مشتري بر برگشت‌پذيري ساختار سرمايه مي‌پردازد و همچنين نقش تعديلي عدم قطعيت بنيادين را در نظر مي‌گيرد. روش: روش پژوهش حاضر از نوع غيرتجربي ، استقرايي ، توصيفي و همبستگي مي‌باشد. داده‌ها از ميان نمونه آماري پژوهش شامل 131 شركت پذيرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران در بازه زماني 1390 تا 1399 استخراج گرديده است. براي آزمون فرضيه‌هاي پژوهش، از الگوي رگرسيون چندمتغيره مبتني بر داده‌هاي تركيبي استفاده‌شده است. يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش مطابق با تئوري ذينفعان نشان مي دهد، روابط تأمين‌كننده و مشتري بر برگشت‌پذيري ساختار سرمايه، تأثيرمثبت و معناداري دارد. همچنين بر اساس يافته‌هاي پژوهش، عدم قطعيت بنيادين تأثير روابط تأمين‌كننده و مشتري بر برگشت‌پذيري ساختار سرمايه  را تضعيف مي‌كند.نتيجه‌گيري: نتايج بيانگر اين است، زماني كه روابط تأمين‌كننده با مشتريان عمده  افزايش يابد، دوره برگشت پذيري  ساختار سرمايه نيز افزايش مي يابد. همچنين در شركت هايي با نوسانات جريان وجه نقد عملياتي بالا با افزايش روابط تأمين‌كننده-مشتري، از دوره برگشت‌پذيري ساختار سرمايه كاسته مي‌گردد بدين معني كه نوسانات جريان وجوه نقد عملياتي باعث كاهش سرعت برگشت‌پذيري ساختار سرمايه شركت خواهد شد.