نسبت بين ساخت قدرت سياسي و ايدئولوژي و عدم توسعه و باز شكل ‌گيري و باز اصلاح نهادي در ايران(۱۴۰۰- ۱۳۵۷)

مقاله حاضر مي كوشد، شناخت تحليلي و انتقادي از نقش نوسازي در فرآيند تمايزپذيري نهادي در نظام ديني جمهوري اسلامي(۱۴۰۰ - ۱۳۵۷) بدست دهد. با اين نظر، هر چه جامعه در مرحله گذار از سنتي به مدرن از توسعه موزون برخوردار شده، لاجرم با تمايز نهادي مواجه و برعكس اگر از توسعه متوازن و تدريجي برخوردار نشده و يا يكي از نهادها، ديگر نهادهاي اجتماعي را تحت سيطره و سلطه خود گرفته، جامعه با اختلال كاركردي و ضعف تمايزپذيري نهادي مواجه شده است. همان طوري كه در دوره پهلوي، هژموني با نهاد قدرت و سياست بود و ساير نهادهاي اجتماعي تحت سيطرۀ آن بودند و اين امر مانع استقلال و تعادل كاركردي ساير نهادها مي شد. در دوره جمهوري اسلامي به نظر مي رسد سيطره نهاد ايدئولوژي باعث ضعف تمايزپذيري نهادي و اختلال كاركردي شده است. شناخت تحليلي و انتقادي فرآيند تمايزپذيري نهادي و اختلالات كاركرد نهادها و نيز شناخت تحليلي و انتقادي نقش نوسازي و مدرنيته در فرآيند تمايزپذيري نهادي در نظام ديني جمهوري اسلامي پرسش هايي هستند كه پژوهش حاضر درصدد پاسخ به آنها است. روش پژوهش اين مقاله به روش تطبيقي - تاريخي و اسنادي است.