تأثير پليمر پلي آكريل‌آميد در نگهداشت آلاينده فلز سنگين سرب

خاك هاي آلوده به فلز سنگين از مشكلات متداول در سراسر جهان هستند. با وجود تحقيقات وسيعي كه در خصوص فرايند اندركنش پليمر و خاك هاي رسي صورت گرفته، در زمينه فرايند اندركنش پليمر و خاك هاي آلوده تحقيقات بسيار محدودي انجام شده است. هدف از اين پژوهش تعيين تأثير ترتيب اندركنش پليمر و فلزسنگين با بنتونيت بر قابليت نگهداري آلاينده فلز سنگين در سيستم رس- فلزسنگين و پليمر است. براي رسيدن به اين هدف، در يك‌سري از آزمايش‌ها، نمونه‌هاي بنتونيت ابتدا در معرض پليمر و سپس در معرض آلاينده سرب قرار گرفته اند. در سري ديگر آزمايش‌ها، نمونه هاي بنتونيت آلوده به سرب در معرض پليمر واقع شده اند. با بررسي نتايج آزمايش هاي تعادل سوسپانسيون خاك در دو سري آزمايش‌هاي فوق، قابليت نگهداشت آلاينده فلز سنگين در اين دو روش نمونه‌سازي  مورد  تجزيه و تحليل قرار گرفته است. نتايج نشان‌دهنده آن است كه در نمونه هاي رسي عمل‌آوري شده با  3% پليمر و سپس قرار گرفته در معرض غلظت cmol/kg-soil 200 آلاينده فلز سنگين سرب، قابليت خاك به نگهداشت آلاينده سرب به ميزان 19% نسبت به بنتونيت طبيعي افزايش داشته است. اين در حالي است كه افزودن 3% پليمر به نمونه‌هاي آلوده به cmol/kg-soil 200 سرب، سبب افزايش 72% در ميزان قابليت بنتونيت به نگهداري آلاينده سرب نسبت به بنتونيت طبيعي شد. بر اين اساس در خصوص قابليت نگهداري آلاينده در حضور پليمر در سيستم رس-فلز سنگين و پليمر، بين فرايندهاي پيوند كووالانسي پليمر و كاتيون هاي سرب و نقش كپسوله كردن آلاينده توسط پليمر، كپسوله كردن آلاينده فلز سنگين توسط پليمر، تأثير بسيار بيشتري دارد.