تأثير فازهاي نگهداري آلاينده فلز سنگين روي بر خاصيت خميري بنتونيت در اصلاح حرارتي

در اصلاح حرارتي خاك هاي آلوده، خاك رسي حاوي آلاينده فلز سنگين تحت اثر حرارت قرار مي گيرد. خصوصيات خميري به عنوان يكي از معيارهاي كاربردي در ارزيابي رفتار ژئوتكنيك زيست‌محيطي خاك‌ها شناخته شده است. هدف اين مقاله تعيين تأثير فاز نگهداري آلاينده فلز سنگين بر خاصيت خميري بنتونيت در اصلاح حرارتي خاك است. در اين پژوهش بنتونيت كربنات دار و كربنات‌زدايي شده در حالت غير آلوده و آلوده به غلظت‌هاي مختلف فلز سنگين روي (Zn) تهيه شده است. نمونه هاي آلوده و غير آلوده تحت تاريخچه حرارتي 20، 110، 300، 400 و 500 درجه سانتي‌گراد قرار گرفته اند. سپس با استفاده از آزمايش‌هاي حدود اتربرگ، pH، SSE و XRD، تغييرات خصوصيات خميري و ريزساختاري نمونه‌ها تجزيه و تحليل شده‌است. بر اساس نتايج بدست آمده، در غلظت هاي كم آلاينده، فاز كربنات كلسيم به عنوان فاز غالب در نگهداري آلاينده عمل كرده و مانع تغيير ساختار خاك شده است. با افزايش غلظت آلاينده و ورود همه فازهاي نگهداري آلاينده در فرايند اندركنش خاك-آلودگي، حضور كربنات نقش قابل‌توجهي در تغيير الگوي خميري نداشته است. نتايج نشان مي‌دهد كه تغييرات غلظت آلاينده نسبت به تغييرات درجه حرارت، تأثير بيشتري بر كاهش دامنه خميري بنتونيت كربنات‌دار داشته است. با افزايش درجه حرارت به مقادير بزرگتر از 400 درجه، فازهاي نگهداري آلاينده در رفتار خميري خاك نقش قابل توجهي نداشته بطوري‌كه دو نمونه بنتونيت با كاتيون غالب تبادلي سديم و كاتيون غالب تبادلي روي به ترتيب در دماهاي 400 و 500 درجه سانتي‌گراد خاصيت خميري خود را از دست داده و حد خميري براي آ ن ها قابل اندازه‌گيري نبوده است.