ارزيابي آزﻣﺎيشگاهي و ﺗﺤﻠﯿﻠﯽ ﻧﺸﺴﺖ ﺧﺎك ﻧﺎﺷﯽ از ﺗﻐﯿﯿﺮات ﺳﻄﺢ آب زيرزﻣﯿﻨﯽ در ﭼﺎرﭼﻮب ﻣﮑﺎﻧﯿﮏ ﺧﺎك ﻏﯿﺮ اﺷﺒﺎع

در پژوهش حاضر به كمك نتايج مطالعات آزمايشگاهي و برمبناي روابط پايه تئوري مكانيك خاك هاي غيراشباع اقدام به ارائه يك مدل تحليلي جهت برآورد نشست خاك ناشي از بالاآمدن تراز آب زيرزميني پس از ساخت و بررسي اهميت آن در برآورد صحيح نشست نهايي خاك در طول بهره برداري سازه شده است. در اين تحقيق رفتار خاك سيلتي تحت آزمايش‌هاي تحكيم همسان در شرايط اشباع و غيراشباع و همچنين تراندازي كنترل شده نمونه هاي تحكيم يافته در بارگذاري ثابت مورد بررسي قرار گرفت؛ سپس به كمك نتايج مطالعات آزمايشگاهي و ارائه يك مدل محاسباتي بر مبناي روابط پايه مكانيك خاك‌هاي غيراشباع و تئوري محاسبه نشست تحكيم ترزاقي به بررسي اثر بالاآمدگي تراز آب بر نشست شالوده واقع بر خاك مورد آزمايش تحت بارگذاري ثابت پرداخته شد. نتايج نشان داد ميزان نشست خاك ناشي از اين پديده مرتبط با تراكم اوليه و خصوصيات تحكيمي خاك در شرايط غير اشباع، خصوصيات تغيير حجمي در مسيرهاي تراندازي، ابعاد و شدت بارگذاري شالوده، عمق تراز آب زيرزميني اوليه و ميزان صعود آن خواهد بود؛ به نحوي كه در مطالعه حاضر براي يك شالوده مربعي به ابعاد 10 تا 20 متر با بارگذاري يكنواخت واقع بر توده خاك سيلتي، عمق تراز آب زيرزميني اوليه 25 متري و صعود 1 تا 10 متري آن، ميزان نشست از حدود 5/5 ميلي متر (براي حداقل عرض پي و حداقل صعود تراز آب) تا 49/5 ميلي متر (براي حداكثر عرض پي و حداكثر صعود تراز آب) محاسبه شد. همچنين نتايج نشان مي دهد مقادير نشست ناشي از ترشدگي خاك وابستگي بيشتري به عمق تراز آب زيرزميني اوليه و ميزان صعود آن نسبت به ابعاد و شدت بارگذاري شالوده دارد، كه البته وقوع كامل اين نشست ها مستلزم تعادل در مكش هاي بافتي پس از تراندازي توده خاك است.