رابطه حق بر زبان مادري با امنيت ملي و وحدت سرزميني

اقليت‌هاي زباني حق خود بر استفاده زبان مادري را در شكل جمعي و در قالب يك حق نسل سوم مطالبه مي‌كنند اما گاه اين حق- مطالبه پاي در دايره امنيت ملي و وحدت سرزميني مي‌نهد. برخي دولت‌ها بر اساس سياست‌هاي امنيتي خويش و با توجه به مقوله وحدت سرزميني، حق بر زبان مادري را تحديد كرده و درباره حق‌ها بطور كلي و حق بر زبان مادري بطور مشخص، موضع تقابل اتخاذ مي‌كنند. لذا پرسش اصلي پژوهش عبارت است از اينكه «رابطه حق بر استفاده از زبان مادري براي گويش‌وران زبان‌هاي مادري اقليت با امنيت ملي و وحدت سرزميني چيست؟» كه اين پژوهش ضمن بازخواني همه مفاهيم دخيل در موضوع، با رويكردي تقليل‌گرايانه در قبال حق گروه‌هاي اقليت با تأكيد و توجه به ماهيت فردي حق‌ها و مقتضيات تبعيض مثبت در تضمين حق‌هاي گروهي، به تبيين و دفاع از حق بر زبان مادري اقليت‌هاي زباني و لزوم تضمين آن پرداخته و رابطه اين حق را با امنيت ملي و وحدت سرزميني بررسي كرده و تحليل نموده است كه هر چه گفتمان امنيتي يك دولت به برداشت سنتي با رويكرد سلبي و كالاانگار نزديك‌تر باشد، امنيت ملي و وحدت سرزميني بيشتر مورد تهديد واقع شده و در تقابل با حق بر زبان مادري قرار مي‌گيرد.