نگرشي برعوامل مديريتي موثر بر سلامت و بهداشت ماهيان قزل‌آلاي رنگين‌كمان (Oncorhunchus mykiss) در مزارع دريايي جنوب درياي خزر

براساس آمار FAO در سال 2020، ايران  با توليد بيش از 190 هزار  تن قزل آلاي رنگين كمان، يكي از مهم‌ترين توليدكنندگان اين ماهي در آب شيرين در سطح جهاني بوده است. اين در حالي است كه ايران با اقليمي نيمه خشك و خشك با خطر كاهش منابع آب شيرين روبه‌رو بوده و اين مشكلي بزرگ در مسير  توسعه توليد قزل آلا در كشور است. در اين راستا، پرورش اين ماهي در قفس در درياي خزر  به يكي از گزينه هاي اصلي توسعه اين صنعت تبديل‌شده و به شدت مورد توجه سازمان شيلات ايران است. هرچند پرورش ماهي در قفس هاي دريايي در نيم قرن اخير توسعه فراواني‌يافته ولي در ايران تجربه در اين سيستم پرورش اندك است. يكي از ملزومات اصلي توسعه آبزي پروري، آگاهي نسبت به عوامل موثر بر سلامت و اتخاذ تدابير مناسب در مديريت پرورش در جهت ارتقا توليد است.  با توجه به جوان بودن اين صنعت در كشور، نبود تجربه كافي در بين صاحبان مزارع و نيز متفاوت بودن مديريت پرورش آن در مقايسه با آب شيرين، اين نياز مبرم وجود دارد تا ضوابط  مديريتي منحصر به اين صنعت  با توجه به زيست بوم درياي خزر مشخص و راهكارهاي مديريتي در جهت ارتقا توليد و پيشگيري از بروز تلفات معرفي گردد تا اين صنعت نوپا به بازدهي مناسب دست يابد. هدف اين مطالعه معرفي مهم‌ترين عوامل مديريتي موثر بر سلامت و پيشگيري از تلفات قزل‌آلا  بعد از معرفي به قفس در درياي خزر براساس آخرين تحقيقات و منابع موجود در ايران و دنيا است تا با استفاده از تجارب  به‌دست آمده به دانش مناسب مديريت پرورش و بهداشت در جهت توليد پايدار اين ماهيان در قفس هاي شناور در درياي خزر دست يافت.