مقايسه اثربخشي مشاوره راه حل محور و مشاوره حمايتي مبتني بر خوددلسوزي بر كنترل رفتار، سازگاري عاطفي، اجتماعي و آموزشي كودكان خياباني پسر

اين پژوهش با هدف مقايسه ي اثربخشي مشاوره راه حل محور و مشاوره حمايتي مبتني بر خوددلسوزي بر كنترل رفتار، سازگاري عاطفي، اجتماعي و آموزشي كودكان خياباني پسر صورت گرفت. اين تحقيق يك  مطالعه پژوهشي نيمه تجربي با گروه آزمايش و كنترل بود.  جامعه‌ي اين پژوهش شامل كليه‌ي كودكان خياباني پسر واقع در مركز نگهداري كودكان خياباني و كار شهر مشهد سال 1397  بود. افراد نمونه به صورت گمارش تصادفي در دو گروه آزمايشي و يك گروه كنترل  (هركدام 10 نفر)، در مجموع 30 نفر جايگزين شدند. براي انجام پيش‌آزمون و پس‌آزمون، از ابزارهاي پرسشنامه‌ي سازگاري (Sinha Singh, 1993) و پرسشنامه‌ي خودسنجي نوجوانان (YSR) (Achenbach Rescorla,1991) استفاده  شد. گروه‌هاي آزمايش نيز به مدت 8 جلسه، هفته‌اي يك بار و هرجلسه به مدت 90 دقيقه مورد آموزش گروهي قرار گرفتند ولي گروه كنترل مداخله‌اي دريافت نكرد. نتايج با استفاده از تحليل كواريانس چند متغيري بررسي شد. نتايج نشان داد كه بين آزمودني‌هاي گروه‌هاي آزمايش كه درمان راه حل محور و مشاوره حمايتي مبتني بر خوددلسوزي را دريافت نموده اند و گروه كنترل در ميانگين كنترل رفتار در مرحله پس آزمون تفاوت معناداري وجود دارد. (P 0.001).  اما در مورد انواع سازگاري كودكان، بين دو گروه از لحاظ معناداري در سازگاري تفاوتي مشاهده نشد.