تأثير سبك‌هاي والدگري بر اختلال سلوك (CD) با ميانجي‌گري همدلي عاطفي و شناختي در دانش‌آموزان دوره متوسطه‌ اول

اين پژوهش با هدف بررسي تأثير سبك هاي والدگري بر اختلال سلوك (CD) با ميانجي گري همدلي عاطفي و شناختي در دانش آموزان دوره متوسطه اول انجام شد. جامعه آماري شامل تمامي دانش آموزان پسر متوسطه اول شهر كرمانشاه در سال تحصيلي 1399-1398 بود كه تعداد 234 نفر از دانش آموزاني كه بالاترين نمرات را در پرسشنامه علائم مرضي كودكان (فرم والد) (Gadow Sprafkin, 2007) كسب كردند و داراي بيشترين نشانه هاي اختلال سلوك بودند، بر اساس روش نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي به عنوان گروه نمونه انتخاب شدند و پرسشنامه والدگري آلاباما (Frick, 1991)، مقياس بهره همدلي بارون-كوهن (Baron-Cohen Wheelwrigh, 2004) را تكميل كردند. براي پاسخگويي به فرضيه ها از مدليابي معادلات ساختاري بر روي نرم افزار LISREL استفاده شد. نتايج حاصل از تجزيه و تحليل داده ها نشان داد كه ضرايب مسيرهاي مستقيم و غير مستقيم در مدل پژوهش معنادار هستند (0.001 P). طبق يافته هاي اين پژوهش، سبك هاي والدگري كارآمد و ناكارآمد و همدلي عاطفي و شناختي بر اختلال سلوك اثر مستقيم و معنادار دارند و سبك هاي والدگري كارآمد و ناكارآمد نيز اثر مستقيم و معناداري بر همدلي عاطفي و شناختي دارند. همچنين سبك والدگري كارآمد (مؤلفه هاي والدگري مثبت و مشاركت پدر) و سبك والدگري ناكارآمد (مؤلفه هاي اقتدار، نظارت ضعيف و تنبيه بدني) با ميانجي گري همدلي عاطفي و شناختي بر اختلال سلوك دانش آموزان اثر غير مستقيم دارد. بر اساس نتايج به دست آمده از اين پژوهش مي توان نتيجه گيري كرد كه ارتباط مناسب بين والد و كودك، دستيابي به نمويافتگي عاطفي را در فرد ميسر ساخته و توانايي همدلي و رفتار جامعه پسند را در نوجوانان افزايش مي دهد.