اثربخشي طرحواره‌درماني بر عاطفه‌ منفي و استرس ادراك شده بيماران قلبي عروق كرونري

اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي طرحواره درماني بر عاطفه منفي و استرس ادراك شده در بيماران قلبي عروق كرونري انجام شد. روش پژوهش شبه ‏آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون همراه با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش بيماران قلبي عروق كرونري مراجعه كننده به بيمارستان جماران شهر تهران در سال 1397 بود كه با روش نمونه گيري دردسترس 30 نفر از آن ها انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. براي جمع آوري اطلاعات از مقياس عاطفه منفي دنولت (1998) و مقياس استرس ادراك شده كوهن و همكاران (1983) استفاده شد. پس از اجراي پيش آزمون، مداخله (طرحواره درماني) طي 10 جلسه 50 دقيقه اي براي گروه آزمايش ارائه گرديد. پس از پايان برنامه طرحواره درماني گروهي، از هر دو گروه پس آزمون گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون كواريانس چندمتغيري تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد كه با كنترل اثر پيش آزمون، بين ميانگين پس آزمون دو گروه آزمايش و كنترل در متغيرهاي استرس ادراك شده (17.897=F) و عاطفه منفي (16.082=F) در سطح 0.01 P تفاوت معناداري وجود دارد. بر اساس نتايج پژوهش، كاربرد اين روش درماني در طرح ريزي مداخله هاي درماني بيماران قلبي مي تواند مفيد باشد.