بررسي و نقد مولفه «خودالوهيتي» در نظريه «عقلانيت و معنويت»

نظريه معنويت‌گراي «عقلانيت و معنويت» به دنبال كسب رضايت باطن و آرامش انسان است. آقاي ملكيان در اين نظريه با التفات به مقوله مدرن شدن انسان ويژگي‌ «خودالوهيتي» انسان معنوي را ذكر مي‌كند. اين مولفه از لوازم نگاه يگانه‌انگارانه(مونيستي) به «خدا، انسان و طبيعت» است. در اين مؤلفه، انسان به عنوان نزديك‌ترين دريچه به شعور هستي، داراي كامل‌ترين الوهيت است و مي‌تواند از طريق الوهيت دروني خود، اتحاد خود با خدا و جهان را تجربه كند. اين تحقيق با روش توصيفي_تحليلي از طريق مطالعات كتابخانه‌اي به‌ دنبال بررسي انتقادي مونيسم و خودالوهيتي انسان معنوي با توجه به مباني حكمت متعاليه و آموزه‎هاي وحياني است. تأثيرپذيري از عرفان هندوئيسم برخلاف مباني پذيرفته شده قبلي، تعارض آن با عرفان اسلامي(مورد پذيرش ملكيان)، تقابل خودالوهيتي با كمال معنوي و تنافي آن با هدف معنويت‌گرايي از مهم‌ترين نقدهاي وارد بر اين ويژگي انسان معنوي هستند.