رابطه طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه با تعلل‌ورزي تحصيلي با نقش ميانجي ويژگي‌هاي شخصيتي و كمال‌گرايي

هدف پژوهش تعيين رابطه طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه با تعلل‌ورزي تحصيلي با نقش ميانجي ويژگي‌هاي شخصيتي و كمال‌گرايي بود. روش تحقيق حاضر توصيفي از نوع همبستگي و به روش مدل معادلات ساختاري انجام شده است. جامعه آماري پژوهش را دانشجويان دانشگاه خليج فارس در سال 1400 به تعداد 8640 نفر تشكيل داد. 301 نفر از دانشجويان با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و پرسشنامه‌هاي طرحواره‌هاي ناسازگار (ISQ)، مقياس اهمال‌كاري فعال (APS)، مقياس اهمال‌كاري غيرفعال (PPS)، پرسشنامه شخصيتي هگزاكو (HPQ) و پرسشنامه ساختارهاي كمال‌گرايي چندبعدي (MPCQ) را تكميل كردند. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از مدل معادلات ساختاري و نرم افزار SPSS و AMOS استفاده شد. نتايج مدل معادلات ساختاري نشان داد رابطه مستقيم متغير طرحواره ناسازگارانه با كمال‌گرايي و طرحواره ناسازگار با ويژگي‌هاي شخصيت معنا‌دار است. همچنين رابطه مستقيم ويژگي‌هاي شخصيت با تعلل‌ورزي تحصيلي معنا‌دار بود اما رابطه مستقيم كمال‌گرايي با تعلل‌ورزي تحصيلي معنا‌دار نبود. همچنين روابط غيرمستقيم طرحواره ناسازگار با تعلل‌ورزي تحصيلي از طريق ويژگي‌هاي شخصيت معنا‌دار بود اما روابط غيرمستقيم طرحواره ناسازگار با تعلل‌ورزي تحصيلي از طريق كمال‌گرايي معنادار نبود. بر اساس يافته‌‌هاي تحقيق نتيجه مي‌‌گيريم كه طرحواره‌‌هاي ناسازگار از طريق ويژگي‌‌هاي شخصيتي به خوبي ‌با تعلل‌ورزي تحصيلي ارتباط پيدا مي‌‌كنند.