بررسي نتايج كاربرد سامانه سطوح استحصال آب باران بر تعدادي از مولفه‌هاي گل محمدي در مناطق شيب‌دار

كمبود منابع آب به عنوان يكي از عوامل محدودكننده توليد، نقش مهمي را در تعيين نوع فعاليت‌هاي كشاورزي ايفاء مي‌كند. استحصال آب باران يكي از شاخص‌ترين تكنيك‌هاي مديريت بهره‌برداري از آب باران براي مقابله با كم آبي مي باشد. ايجاد باغات ديم گل‌محمدي همراه با در نظر گرفتن تكنيك‌هاي مناسب از قبيل جمع‌آوري آب باران، تبديل آن به رواناب، ذخيره آب و كاهش تبخير، يكي از راه‌كارهاي اساسي در اين راستا مي‌باشد. هدف اين تحقيق، تعيين اثر سامانه‌هاي سطوح آبگير در استقرار و توسعه كشت گل‌محمدي در شرايط ديم و ترويج آن است. اين تحقيق در قالب سه تيمار و پنج تكرار در اراضي شيب‌دار به مدت پنج سال اجرا شد. براي اين منظور عرصه‌اي با شيب حدود 20% انتخاب شد. سامانه‌هاي سطوح آبگير، شامل تيمار زمين تميز شده با استفاده از فيلتر در چاله نهال، تيمار سامانه سطوح آبگير نيمه‌عايق با استفاده از فيلتر در چاله نهال و شاهد طبق عرف محل اجرا شدند. هر سال پارامترهاي ارتفاع، تاج پوشش اندازه‌گيري شد. نتايج نشان داد كه در مجموع تيمار با سامانه نيمه‌عايق مطلوب‌تر از ساير تيمارها عمل كرده است. علت آن تأثير مقدار بارندگي فصل بهار بر روي تيمارهاي فيلتردار و سامانه‌هاي نيمه‌عايق و فيلتردار است.