تحليل انتقادي مشروعيت عقد بر صغيره به‌ منظور ايجاد محرميت

يكي از مباحث مهم و كاربردي در فقه اماميه، بحث از حيله‌هاي شرعي؛ ازجمله عقد موقت بر دختر صغيرهٔ غيرقابل التذاذ يا شيرخوار به‌منظور ايجاد محرميت با مادر اوست، آن هم بدون قصد جدي بر ازدواج نه از سوي ولي صغيره و نه از سوي كسي كه مي‌خواهد با مادر آن صغيره محرم شود. دراين‌باره ديدگاه‌هايي از سوي فقها مطرح شده است. مشهور فقها آن را صحيح و جايز و داراي اثر دانسته و فتوا به تحقق محرميت داده‌اند و به اين‌خاطر در ميان متدينان رواج دارد و به‌راحتي انجام مي‌شود، اما برخي از فقها با ترديد در صحت آن، چنين عقدي را محل اشكال دانسته و حكم به عدم‌تحقق محرميت كرده‌اند. نگارنده به‌روش توصيفي‌تحليلي و با استفاده از ابزار كتابخانه‌اي به‌بررسي اين مسئله پرداخته و با تحليل ادله و بيان اشكالات ديدگاه مشهور به اين نتيجه دست يافته است كه به‌كار‌گيري چنين حيله‌اي غيرصحيح و تحقق محرميت با آن با ترديد جدي و اساسي مواجه است.