اطلاعات كاذب عمدي و مسئوليت اخلاقي: مطالعه‎اي در فلسفۀ اخلاق

در مقالۀ حاضر با انجام بررسي‎هايي در فرا اخلاق، سعي شده تا به بررسي مسئوليت اخلاقي ارتكاب به ارائۀ عمدي اطلاعات كاذب پرداخته شود. براي انجام اين پژوهش، از دو روش تحليل مفهومي و موازنۀ متأملانه استفاده شده است. ابتدا ذكر شد كه مهم ترين مصداق اطلاعات كاذب عمدي، گزارش‎هاي سازماني غلط است و سپس بررسي گرديد كه اين امر در چه شرايطي اتفاق مي‎افتد. بنابراين، در گام نخست بررسي شد كه آيا ارائۀ اطلاعات كاذب عمدي از نوع دوراهي (تنگناي) اخلاقي هست يا نه، و سپس بررسي شد كه آيا دوراهي‎هاي اخلاقي منطقاً به تناقض مي‎رسند يا خير. در گام دوم بررسي شد كه آيا ارائۀ اطلاعات كاذب در شرايط فشار اتفاق مي‎افتد يا خير و لذا شرايط امكان تصميم اخلاقي تحت فشار مورد بررسي قرار گرفت و اين نتيجه حاصل شد كه عمل به اخلاق مراقبت‎گرا و تبعيت از بهترين رويه‎ها بر اساس «آزمون حجاب نارك جهل»، «آزمون شفافيت»، و «آزمون سكونت‎پذيري»، درست‎ترين كار است به شرطي كه عمل از زير «كمك به رفع فقر و فاصلۀ طبقاتي و اجتماعي بين فقير و غني» نگريزد. در گام سوم بررسي شد كه آيا ارائۀ اطلاعات كاذب عمدي به دليل ضعف اراده است يا خير. در انتهاي بررسي، دو عامل مهم اراده و ميل مطرح شد و بر اساس نظريۀ «خود كامل»، هشت گزاره براي تعيين مسئوليت اخلاقي ارائه گرديد و در انتها ذكر شد كه اگر با مسئلۀ «ميل مقاومت‎ناپذير» روبه‎رو بوديم، مسئوليت اخلاقي بايد بر اساس قاعدۀ «واكنش متعادل به براهين» تعيين شود.