بررسيِ انتقاديِ تئوديسۀ مريلين مك ‌كُرد آدامز در آينۀ تئوديسۀ عملي

مريلين مَك‌ كُرد آدامز، متاله و فيلسوفِ تحليليِ معاصر، تئوديسه‌اي ارائه مي‌كند كه بر مبناي آن انسان‌هاي رنج‌كشيده نوعي جبرانِ اندام‌وار در برابرِ جبرانِ افزايشي براي رنجِ خود در اين جهان و خصوصاً در جهانِ پس از مرگ دريافت مي‌كنند. او رابطۀ صميميِ خداوند با انسان در حياتِ اخروي را دگرگون‌كنندۀ حياتِ فردي قلمداد مي‌كند. او معتقد است به جاي تاكيدِ صرف بر وجهِ اخلاقيِ خداوند بايد خدا را «خير» دانسته بر وجهِ زيبايي‌شناختيِ او هم تاكيد كرد. اين مقاله پس از شرحِ تئوديسۀ مك‌كرد آدامز، در آينۀ تئوديسۀ عمل‌محور نگاهي انتقادي به آن مي‌كند تا به اين ترتيب فهمِ بهتري از ديدگاهِ آدامز و نواقصِ آن به دست آيد. نتيجۀ حاصل از اين بررسي آن است كه تئوديسۀ آدامز نهايتاً متوجهِ توجيهِ شر است تا رويارويي با رنج‌هاي قربانيان. او صليبِ عيسي و رنج‌هاي او را محملي براي نشان‌ دادنِ همدليِ خداوند با رنج‌هاي بشر مي‌داند، در حالي كه فاصلۀ بسياري بين ماهيتِ اين دو رنج هست. از سوي ديگر توجيهِ رنج‌هاي بشر و تاكيدِ صِرف بر رابطه‌اي صميمي بينِ خدا و انسان در حياتِ اخروي به نوعي تسلي‌بخشي و توجه به فراجهان منجر مي‌شود كه اين مي‌تواند دو ايراد را در پي داشته باشد؛ يكي اين كه موجب بي‌اعتناييِ فرد به شرايطِ انضماميِ خود شود و ديگري اين كه فاقدِ همدلي و همبستگي با رنج‌ديدگان و اعتراض به ستم است.