امنيت كارگران مهاجر به‌مثابه معياري براي حكمراني مطلوب (با تأكيد بر قوانين جمهوري اسلامي ايران)

هدف پژوهش حاضر بررسي امنيت كارگران مهاجر به‌مثابه معياري براي حكمراني مطلوب با تأكيد بر قوانين جمهوري اسلامي ايران است. اين پژوهش كه با روش توصيفي-تحليلي انجام پذيرفت، نشان داد كه با پيوستن‌ دولت‌ها به‌ مقاوله‌نامه‌هاي‌ سازمان بين‌المللي كار، اصلاح قوانين‌ ناكارامد و ناكافي‌ و تدوين‌ قوانين‌ جامع‌ در زمينۀ امور مهاجرتي‌، انعقاد موافقت‌نامه‌هاي‌ دوجانبه‌ و چندجانبه‌ ميان كشورهاي‌ مهاجرفرست‌ و مهاجرپذير، آموزش كارگران مهاجر پيش از اقدام به‌ مهاجرت و آگاه‌كردن آنان از شرايط‌ كار و مزاياي‌ آن و مبارزه با سازمان‎دهندگان قاچاق كارگران مهاجر، مي‌توان با ايجاد توازن ميان منافع‌ و مصالح‌ يك‌ كشور و رعايت‌ حق‌ حاكميت‌ آن با رعايت‌ حقوق مكتسبۀ كارگران قانوني‌ و حقوق بنيادين‌ كارگران غيرقانوني‌، زمينه‌ را به‌‎گونه‌اي‌ فراهم‌ آورد كه‌ حقوق مدني‌، سياسي‌، اقتصادي‌، و اجتماعي‌ كارگران مهاجر قانوني‌ و اعضاي‌ خانوادۀ‌ آنان همانند اتباع داخلي‌ كشور مقصد تأمين‌ شود. بر اساس آيين‎نامه‎ها و مقاوله‎نامه‎هاي بين‎المللي مربوط به پناهندگان و مهاجران و اتباع و نيز قوانين مربوط به اتباع در جمهوري اسلامي ايران، ايران نسبت به بسياري از كشورهاي غرب آسيا در شرايط بهتري قرار دارد. جمهوري اسلامي ايران نه‌تنها بسياري از معيارهاي بين‌المللي مربوط به پناهندگان را پذيرفته و اجرا مي‌كند، بلكه بسياري از موارد مربوط به كرامت انساني، تأمين امنيت و تحصيل پناهندگاني را كه هنوز به دريافت كارت اقامت اقدام نكرده‎اند، تسهيل كرده است.