مدل‌سازي تغييرات دماي بلوك هاي شهري در ارتباط با ساختار و پيكربندي سيماي سرزمين در استان گيلان

نواحي سكونتگاهي الگوهاي متنوعي از چيدمان سطوح نفوذناپذير هستند كه به‌شدت تحت‌تأثير خصوصيات منفي محيط زيستي - اكولوژيك مانند  شكل گيري جزيره حرارتي  قرار دارند. در اين مطالعه، رابطه بين اين چيدمان با خصوصيات دمايي نواحي سكونتگاهي در واحد بلوك هاي شهري در جلگه استان گيلان، مدل‌سازي شد. براي استخراج نواحي سكونتگاه هر واحد بلوك، از تحليل شي گراي تصاوير ماهواره لندست در تابستان سه مقطع زماني (1381، 1391 و 1401) استفاده و متوسط دماي هر بلوك در هر مقطع با استفاده از معادلات انتقال تشعشع تهيه شد. متغيرهاي توصيفي دماي هر بلوك در دو دسته متغيرهاي ذاتي و متغيرهاي همسايگي تهيه و با استفاده از تحليل مؤلفه هاي اصلي، چهار متغيرِ وسعت واحد، سنجه مرز مشترك، وسعت پليگون مادر و  نسبت محيط به مساحت واحد به عنوان مهم‌ترين پارامتر شناسايي و به مدل رگرسيون غيرخطي GAM وارد شدند. نتايج مدل‌سازي (0/619= R^2) نشان داد كه  دو عامل وسعت بلوك شهري و وسعت پليگون شهري كه در آن قرار دارد، به صورت مستقيم منجر به افزايش دماي بلوك مي شود. شكل خطي هر واحد، نسبت بالاي محيط به مساحت و داشتن كمترين مرز مشترك با ساير واحدهاي شهري نيز نقش كاهنده متوسط دماي واحدهاي شهري در دوره هاي زماني مورد مطالعه داشته اند. نتايج حاصل مي تواند به درك بهتر عوامل مؤثر بر دماي سطح زمين در مناطق سكونتگاهي بخصوص پيكربندي و ساختار بلوك هاي شهري كمك كند.