بررسي تغييرات زماني كيفيت آب رودخانه زاينده رود با استفاده از شاخص IRWQISC

زمينه و هدف: بررسي كيفيت آب هاي سطحي به عنوان يكي از منابع حياتي تأمين كننده آب، توجه بسياري از محققان را از ديرباز تاكنون به خود جلب كرده است. ارزيابي كيفيت آب در يك رودخانه با استفاده از شاخص هاي كيفي مختلف صورت مي گيرد. از جمله شاخص هاي مورد استفاده جهت طبقه بندي آب هاي سطحي براساس پارامترهاي استاندارد، شاخص كيفيت آب هاي سطحي ايران (IRWQISC) مي باشد. مواد و روش ها : در اين مطالعه تغييرات سالانه كيفيت آب رودخانه زاينده رود واقع در استان هاي چهارمحال و بختياري و اصفهان با استفاده از اين شاخص مورد ارزيابي قرار گرفت. به اين ترتيب پارامترهاي فيزيكوشيميايي شامل BOD5، COD، DO، pH، EC، نيترات، فسفات، آمونيوم، دما و سختي كل در 7 ايستگاه انتخابي و در دوره دوازده ساله (1383 تا 1394) جهت محاسبه شاخص IRWQISC استفاده شدند. يافته ها: مقايسه مقدار هدايت الكتريكي در ايستگاه ها نشان داد كه از بالادست به سمت پايين دست رودخانه هدايت الكتريكي افزايش يافته است و به طور كلي غلظت پارامترها در ايستگاه اول (تونل كوهرنگ) به مراتب كمتر از بقيه ايستگاه ها بود. همچنين نتايج نشان داد كه در بيشتر سال ها كيفيت آب طبق مقادير شاخص IRWQISC در همه ايستگاه ها نسبتاً خوب بود. بهترين و پايين ترين كيفيت آب طبق اين شاخص به ترتيب در سال هاي 1385 و 1389 با مقدار 73.2 و 49.6 و در طبقه كيفيت آب خوب و متوسط قرار داشتند. نتيجه گيري: به طور كلي بر اساس ميانگين دوازده ساله شاخص IRWQISC در ايستگاه هاي انتخابي، كيفيت آب در ايستگاه هاي قراقوش، چم نار، پل زمان خان، تونل كوهرنگ، سودجان و هوره نسبتاً خوب و ايستگاه آزادگان متوسط بودند. شناسايي منابع آلاينده و كنترل آلاينده هاي ورودي به منظور حفاظت و جلوگيري از كاهش كيفيت رودخانه زاينده رود، امري ضروري است.