واكاوي رفتارهاي محيط زيستي و سازوكارهاي مديريت نهادي خشكسالي و تأثير آن ها بر توسعه معيشت پايدار كشاورزان شهرستان برخوار: كاربرد نظريه انگيزه حفاظتي

خشكسالي‌هاي چند سال اخير شهرستان برخوار، زيستگاه‌هاي طبيعي و معيشت روستاييان را بيش ازپيش آسيب‌پذير نموده است. در اين راستا، به نظر مي‌رسد درك عوامل مؤثر بر رفتارهاي محيط زيستي كشاورزان به عنوان اولين گام توسعه معيشت پايدار با رويكرد مديريت نهادي خشكسالي ضروري است. لذا هدف پژوهش حاضر، واكاوي سازوكارهاي مديريت نهادي خشكسالي و تأثير آن ها بر توسعه معيشت پايدار كشاورزان شهرستان برخوار استان اصفهان، با تكيه بر نظريه انگيزه حفاظتي است. داده ها به صورت پيمايشي از نمونه‌اي شامل 293 كشاورزان خرده‌پا در فاصله سال هاي 1399-1397 در شهرستان برخوار به دست آمد و با استفاده از مدل معادلات ساختاري تجزيه و تحليل شدند. يافته ها حاكي از آن است كه سازه هاي خودكارايي، آسيب پذيري درك شده و اثربخشي پاسخ، تأثير مثبت و معني داري بر رفتارهاي محيط زيستي كشاورزان داشته، درحالي كه، سازه‌هاي شدت مخاطرات درك شده و هزينه‌هاي پاسخ، تأثير منفي و معني‌داري بر رفتارهاي محيط زيستي نشان داده است. همچنين بر اساس يافته ها، سازه‌هاي رفتارهاي محيط‌ زيستي و مديريت تلفيقي مخاطرات، پيش بيني كننده اصلي توسعه معيشت پايدار كشاورزان بودند. به علاوه، حفاظت از زيستگاه هاي طبيعي و تنوع زيستي، و ارائه آموزش‌هاي لازم جهت توسعه آگاهي و مهارت هاي كشاورزان در اين مناطق روستايي از شاخص‌هاي بسيار مهمي هستند كه بهبود و توسعه معيشت پايدار را در شرايط خشكسالي، افزايش داده و منجر به توسعه روستاهاي شهرستان مي شود.