راهبرد مناسبي از برنامه ريزي منطقه اي در برنامه هفتم توسعه باتوجه به آمايش سرزميني و رويكرد نهادي

گفتمان سياستهاي اخير غالباً بر پويايي توسعه ي منطقه استوار است. چراكه در جوامع در حال رشد محورهاي توسعه و اقتصاد درهم آميخته اند .همچنين توجه به حوزه برنامه ريزي و فرايند‌هاي آن، رابطه مستقيم وتاثير گذاري در اركان و سطوح مختلف جامعه داشته و تاثيرات آن از منظر توسعه وعدم توسعه، توسعه همگون و ناهمگون، بهره وري، الويت بندي مسائل و مشكلات، نيز حفظ، رشد و رقابت پذيري درسطح بين الملل و منطقه قابل توجه است. با بهره مندي از راهكارهاي موچود در حوزه برنامه ريزي غير متمركز (منطقه‌اي) و فرايند‌هاي آن امكان و شناخت نقاط ضعف، قوت، تهديد، فرصت، سرعت و همچنين بررسي همخواني ميزان رشد وآيندنگري برنامه هفتم توسعه صورت گرفته و با بررسي همگرايي آن با قوانين و مقررات بالا دستي مي‌توان نقش بسزايي براي يك كشور، استان و بنگاه‌هاي اقتصادي وصنعتي ايفا نمايد.همچنين رويكردهاي اخير در نظريه توسعه منطقه اي اهميت زيادي به رويكرد نهادي و ساخت اجتماعي اقتصادي منطقه ها و (تفاوت درون منطقه اي) ، آمايش سرزمين توسعه متوازن و توسعه عادلانه و استفاده بهينه از منابع توسعه و براي پيشرفت مناطق سرزميني فراهم نموده است. نتايج نشان مي دهد كه راهبردهاي منطقه اي نيازمند انعطافپذيري براي بيشينه كردن پتانسيل توسعه ترتيب هاي نهادها و سازگاري با تغييرها در درون اين ترتيبها بوده و ضمن افزايش اختيارات متناسب با برنامه هاي توسعه استان بايستي براي توسعه يك منطقه نه تنها با منابع فيزيكي آن، بلكه به منابع نهادي آن كه شامل مجموعه ضابطه ها و مقررات عملي اقتصادي بر اساس فرهنگ اقتصادي و آمايش سرزميني است نيز توجه نمود. بر مبناي محورهاي مورد اشاره در فوق و بر اساس شناخت و مطالعه صورت گرفته در هر يك از اين محورها، راهبردهاي لازم به منظور مديريت منطقه اي استخراج شده و بر اساس راهبردهاي مستخرج از تجزيه و تحليل يافته ها، برنامه ريزي منطقه اي با رويكردنهادي در قلمرو كشور ارائه مي گردد.