كنكاشي در نسبت ميان برخورداري از حق بر آموزش، كسب مهارت‌هاي زندگي و كاهش خشونت عليه كودكان

كودكان به واسطه آسيب‌ پذيري و به ‌ويژه ضعف جسماني و ديگر كاستي‌هاي خود، يكي از قشرهايي به شمار مي‌روند كه در معرض اِعمال انواع خشونت قرار مي‌گيرند. افزون بر اين، حق بر آموزش به‌سان يكي از حقوق بنيادين بشر و از جمله كودكان، نقش چشمگيري در توانمندسازي، رشد و پيشرفت شخصيت انساني كودك ايفا مي‌كند. در اين زمينه، آموزش مهارت‌هاي زندگي از بايسته‌هاي تحقق موارد يادشده است. نگارندگان در اين نوشتار، مي‌كوشند تا با بهره‌گيري از شيوه توصيفي‌ـ‌تحليلي و تكيه بر منابع كتابخانه‌اي، به اين پرسش پاسخ دهند كه چه نسبتي ميان حق بر آموزش، مهارت‌هاي زندگي و كاهش خشونت عليه كودكان وجود دارد. به نظر مي‌رسد ميان بهره‌مندي از حق بر آموزش و تجهيز به مهارت‌هاي زندگي از يك سو و كاهش خشونت عليه كودكان از سوي ديگر، پيوندي مستقيم برقرار است. در واقع، از رهگذر اعمال و برخورداري كودكان از حق بر آموزش، امكان تجهيز آنها به مهارت‌هاي زندگي بالا مي‌رود و به‌كارگيري اين مهارت‌ها با رفع برخي علل روان‌شناختي و جامعه‌شناختي ارتكاب خشونت عليه كودكان، به نوبه خود، موجب كاهش احتمال مبادرت به اعمال چنين خشونت‌هايي مي‌شود. به سخني گوياتر، آموزش مهارت‌هاي زندگي مي‌تواند با توانمندسازي كودكان، آنان را براي مقابله با خشونت عليه خود و نقض حقوقشان آماده كند. در اين مسير، افزون بر دولت كه متعهدٌعليه اصلي در قبال حقوق كودك و از جمله منع خشونت عليه اوست، مي‌بايست كليت جامعه و اعضاي آن براي حمايت از حقوق كودكان در برابر خشونت و نقض حقوق ايشان به پا خيزند. گفتني است كه كودكان و به‌ويژه دخترانِ متعلق به گروه‌هاي غيرحاكم، همچون اقليت‌ها و مردمان بومي، هم از نظر بهره‌مندي برابر از حق بر آموزش و در نتيجه، فراگيري مهارت‌هاي زندگي و هم به‌لحاظ قرار گرفتن در معرض خشونت بيشتر به‌خاطر آسيب‌پذيري مضاعف خود، نيازمند و شايسته توجه و حمايت ويژه‌اند.