بررسي نسب و حقوق كودك شبيه‌ سازي ‌شده در فقه اماميه و حقوق بين‌الملل

در دهه‌هاي اخير، بحث در مورد تحقيقات جنين و درمان‌هاي باروري موضوع بسياري از مناقشات سياسي، اخلاقي، حقوقي و الهياتي در داخل و بين كشورها بوده است. نسب در شريعت اسلام يكي از اساسي‌ترين حقوق بشري است كه هر فردي از خانواده خود به ارث مي‌برد. با ظهور اين فناوري‌ها و گسترش دانش، موضوع نسب كودك ناشي از فناوري‌هاي جديد در كانون توجه قرار گرفته است. اين فناوري‌ها سهم زيادي در حوزه پزشكي دارند؛ چه اينكه در اين حوزه در دهه‌هاي اخير، روشي جديد به نام شبيه‌سازي وارد عرصه علم و فناوري شده است. با توجه به امكان استفاده گسترده از اين روش، موضوع اصل و نسب كودك شبيه‌سازي‌شده و حقوق او يكي از موضوعات مهم مرتبط با اين موضوع خواهد بود. اين مقاله با هدف بررسي نسب در گستره نظرات فقه و قواعد حقوق بين‌الملل و با توجه به شبيه‌سازي انسان در علم پزشكي، به روش توصيفي ـ تحليلي با تمسك به منابع كتابخانه‌اي تدوين گرديده است. يافته‌هاي اين مقاله حاكي از اين است كه نگرش فقها در خصوص نسب، نسبت به حقوق كودك شبيه‌سازي‌شده، تفاوت‌هايي با يكديگر دارد؛ اما اكثريت فقها در مورد اصل و نسب قانوني كلون، حقوقي را در اين گستره به رسميت نمي‌شناسند؛ چرا كه ولايت و پدري به كسي واگذار نشده است.