توسعه روش بازيابي محلي جهت مديريت اختلال برنامه پهلوگاه

مسائل برنامه ريزي پهلوگاه از جمله مسائل مرتبط با مديريت بندر هستند كه پاسخ اين مسائل مي‌تواند بر روي هزينه هاي بندر تأثيرگذار باشد و به همين دليل در مقالات و مطالعات بسيار زيادي مورد بررسي قرار گرفتند. برنامه‌ريزي پهلوگاه شامل دو زير مسئله تخصيص پهلوگاه و تخصيص جرثقيل اسكله مي‌شود. اين مقاله قصد دارد اين دو زير مسئله را ادغام كرده و آن‌ها را در قالب يك مدل رياضي مدل سازي كند. حل اين مدل ادغامي با استفاده از الگوريتم بهينه سازي كلوني مورچگان انجام مي شود كه منجر به يك برنامه بهينه پهلوگاه مي گردد كه هزينه هاي بندر را كاهش مي دهد. برنامه اوليه پهلوگاه با اين فرض برنامه ريزي مي شود كه تمام داده هاي ورودي مسئله داراي قطعيت هستند؛ اما در واقعيت اين گونه نيست. در حين اجراي برنامه اوليه ممكن است اتفاقات پيش بيني نشده اي رخ دهند كه اجراي برنامه اوليه را با چالش مواجه كند. اين دسته از اتفاقات كه عموماً غيرقابل پيش بيني هستند را اختلال مي گويند. به فرايند بازيابي برنامه اوليه پهلوگاه به گونه اي كه كم ترين هزينه و جريمه را براي بندر پي داشته باشد، مديريت اختلال مي گويند. تاكنون دو روش كلي براي بازيابي و مديريت اختلال برنامه پهلوگاه معرفي شدند؛ روش بازيابي سراسري و روش بازيابي محلي. اين مقاله با اصلاح ضعف هاي روش بازيابي محلي و توسعه آن، يك روش بازيابي محلي معرفي مي كند. جهت اعتبارسنجي روش‌هاي حل مدل هاي رياضي از داده هاي ورود و خروج كشتي ها در هر دو پايانه كانتينري بندر شهيد رجايي استفاده مي شود. نتايج عددي اين مقاله نشان مي دهد روش‌هاي بازيابي محلي، عملكرد به‌مراتب بهتري نسبت به روش بازيابي سراسري دارند (پاسخ بهينه در روش‌هاي محلي در پايانه اول حدود 120 درصد و در پايانه دوم حدود 300 درصد بهتر از پاسخ نهايي روش بازيابي سراسري است). دو روش بازيابي محلي و روش بازيابي محلي توسعه يافته پاسخ هاي تقريباً مشابهي دارند اما سرعت رسيدن به پاسخ نهايي در روش بازيابي محلي توسعه‌ يافته تقريباً 2 الي 3 برابر بيشتر مي باشد.