اولويت بندي تسهيلات مورد نياز حمل و نقلي براي معلولين (مطالعه موردي: منطقه 7 شهرداري تهران)

نياز به جا به جايي از بنيادي ترين پيش نيازهاي جوامع بشري است. افراد معلول و سالخورده به دليل محدوديت هاي حركتي كه دارند، قادر به استفاده از تسهيلات حمل و نقل فراهم شده براي ساير عموم مردم نخواهند بود. اين امر سبب مي شود كه مشاركت اين افراد و ميزان بهره وري آن‌ها در جامعه كاهش پيدا كند. طبق آمار سازمان جهاني سلامت، معلوليت ها به ترتيب فراواني عبارتند از: ناتواني در حركت، مشكلات بينايي، مشكلات شنوايي و استفاده از ويلچر. اين افراد توانايي استفاده از خودروهاي شخصي را به طور مستقل ندارند و وابسته به شخص يا سيستم حمل ونقل ديگري هستند. در اين پژوهش ابتدا به بررسي ويژگي هاي حركتي و نيازهاي حمل و نقلي اين افراد با توجه به نوع معلوليت آن‌ها پرداخته مي شود. در ادامه با توجه به پرسشنامه اي كه براي نظرسنجي از افراد معلول در خصوص ميزان مشكلات عمده آن‌ها در استفاده از سيستم حمل و نقل عمومي تنظيم شده، حداقل پارامترهاي موردنياز و مؤثر براي استفاده معلولين از تسهيلات حمل و نقلي مشخص شده است. سپس پارامترهاي شاخص با بهره‌گيري از روش تصميم گيري چندمعياره سلسله مراتبي به ترتيب اولويت وزن دهي مي گردند. نتايج تحقيق نشان مي دهد چون بيشترين سهم جامعه هدف را معلوليت جسمي و حركتي تشكيل مي دهند، اگر بهبود و توسعه دسترسي معلولين به نقاط شهري با وزن 0.7437، بررسي گزينه هاي سيستم حمل و نقل با وزن 0.7058 و ارائه آموزش هاي مستمر و توانمندسازي جامعه هدف مسئله با وزن 0.6343 براي عبور و مرور اين دسته از افراد منطبق گردند، با انجام تغييراتي جزئي مي توان زمينه تردد بقيه معلولين را در سطح شهر به وجود آورد.