نانوذرات مغناطيسي اكسيد آهن پوشيده شده با پلي‌اتيلن و طلا به‌عنوان حامل مناسب براي دوكسوروبيسن و تاثير آن بر سلول سرطان پستان Mcf-7)

مقدمه: فناوري نانو همواره به دنبال ارائه راهكارهاي نويني جهت رسانش هدفمند داروهاي شيمي‌درماني به سلول‌هاي سرطاني است تا بدين وسيله كيفيت درمان سرطان را افزايش داده و عوارض جانبي داروهاي شيمي‌درماني را كاهش دهد. هدف از اين مطالعه بارگذاري داروي ضدسرطان دوكسوروبيسين بر روي نانو ذرات مغناطيسي اكسيدآهن به منظور اثرگذاري روي سلول MCF-7، مورد ارزيابي فيزيكي – شيميايي قرار گرفت. روش بررسي: اين پژوهش يك مطالعه توصيفي _ تحليلي است. در اين پژوهش آزمايشگاهي ابتدا نانوذرات اكسيد آهن با روش رسوبي سنتز شدند. سپس با پلي‌اتيلين‌ايمين و طلا پوشش داده شدند. بعد از بارگذاري داروي دوكسوروبيسين درون نانوذره مغناطيسي اكسيد آهن، شاخصه‌هاي فيزيوشيميايي نانوسامانه از منظر بازده درون‌گيري، پروفايل رهايش دارو در شرايط مشابه سلول‌هاي سالم و سرطاني، اندازه ،پتانسيل زتا و مورفولوژي تعيين گرديد. نتايج: نانوحامل‌هاي مغناطيسي داراي قطر nm 90، پتانسيل زتا mV 66.7 مي‌باشد. حداكثر رهايش دارو از نانوسامانه در شرايط C°37 ،PH=7.4 و C° 42، PH=5.4 و بعد از گذشت 48 ساعت، به ترتيب 48 درصد و 66 درصد بوده است بررسي‌هاي SEM نشان از مورفولوژي كروي و عدم وجود برهم كنش شيميايي ميان نانوسامانه و دارو بوده است. بررسي عملكرد نانوسامانه حكايت از افزايش سميت دوكسوروبيسين كپسوله شده نسبت به دوكسوروبيسين آزاد در غلظت‌هاي مشابه بر رده سولي MCF_7 دارد. نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش نشان داد كه سامانه نانوذره مغناطيسي اكسيد آهن ضمن برخوداري از ويژگي‌هاي فيزيوشيميايي مناسب، تغييري در ماهيت شيميايي دارو ايجاد نمي‌كند و مي‌تواند حاملي مناسب و نيمه‌هدفمند براي داروي ضد‌سرطاني دوكسوروبيسين باشد.