محوطۀ آغچه ريش: شواهدي نويافتۀ باستان شناسي از سلسلۀ آل بويه در شمال غرب ايرن

روستاي آغچه‌ريش (آغچه شهر)، كه در شهرستان چاراويماق قرار گرفته است داراي يك محوطۀ بزرگ و هم‌چنين بقعه‌هايي در مركز روستا است كه در آبان‌ماه 1399 توسط هيأتي از باستان‌شناسي دانشگاه هنر اسلامي تبريز، مورد كاوش باستان‌شناسي قرار گرفته است. طي كاوش‌هاي باستان‌شناسي، در اين محوطه، سكه‌هايي متعلق به دورۀ آل‌بويه، ساختارهاي معماري، دستبندهاي شيشه‌اي، آثار سفالي ازقبيل سفالينه‌هاي فيروزۀ قلم‌مشكي، اسگرافيتو، شانلوه، آق‌كند، لعاب‌پاشيده و سفالينه‌هاي لاجوردي متعلق به قرون چهارم تا هفتم هجري‌قمري يافت شد كه سفال‌هاي نوع اسگرافيتو و شانلوه در اكثريت مي‌باشند. سفال‌ها با سفال‌هاي دورۀ آل‌بويه هم‌خواني كامل داشته؛ سكه‌هاي يافت‌شده متعلق به دورۀ حكومت «ابوشجاع» بوده و بقعه‌هايي كه در مركز روستا باقي‌مانده‌اند داراي ويژگي و ساختار معماري بقعه‌هاي آل‌بويه هستند. حال از آنجايي‌كه محوطۀ آغچه‌ريش تنها شواهد باستان‌شناسي حضور سلسلۀ آل‌بويه در شمال‌غرب ايران مي‌باشد و تاكنون هيچ اطلاعات و شواهد باستان‌شناسي در اين‌زمينه ارائه نشده است؛ اين پژوهش درنظر دارد با رويكرد كيفي و با روش توصيفي-تحليلي و جمع‌آوري داده‌ها به‌روش مطالعات ميداني و كتابخانه‌اي همۀ شواهد باستان‌شناسي را مورد تجزيه و تحليل قرار دهد. در تحليل داده‌هاي اين محوطه، از روش مطالعۀ تطبيقي نيز بهره گرفته شده است. پرسش اصلي پژوهش موردنظر بدين قرار است: محوطۀ آغچه‌ريش چه شواهد علمي باستان‌شناسي را درخصوص حضور آل‌بويه در شمال‌غرب ايران ارائه مي‌دهد؟ براساس اين مطالعه مشخص گرديد كه محوطۀ آغچه‌ريش داراي شواهد معماري، سكه و هم‌چنين سفالينه‌هايي مي‌باشد كه حضور آل‌بويه در شمال‌غرب ايران را تأييد مي‌نمايد. اين اولين شواهد رسمي باستان‌شناسي از حضور آل‌بويه در شمال‌غرب ايران به‌حساب مي‌آيد.