تأثير روش شبيه‌سازي ذهن بر كاهش ميزان لكنت و نگرش ارتباطي

مقدمه و اهداف اختلال در رواني گفتار يا لكنت زبان از اختلالات گفتاري است كه شيوع آن در محدوده سني زير سن بلوغ بيشتر مي‌باشد. روش شبيه‌سازي ذهن ازجمله شيوه‌هايي است كه احتمالاً در كاهش شدت لكنت و برخي مسائل همراه آن مانند نگرش منفي ارتباطي مي‌تواند تأثيرگذار باشد. هدف اين پژوهش بررسي تأثير روش شبيه‏سازي ذهن بر ميزان كاهش لكنت و نگرش ارتباطي مي‌باشد.مواد و روش‌ها پژوهش حاضر شبه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون-پس‌آزمون و پيگيري بود. بدين منظور يك گروه با تعداد 30 نفر از كودكان و نوجوانان 7 تا 16 سال مبتلا به لكنت زبان (۲۱ پسر، 9 دختر) مراجعه‌كننده به مركز خدمات روان‎شناختي ذهن و روان در سال ۱۳۹۹ از طريق نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند. در مرحله پيش‌آزمون شدت لكنت و نگرش ارتباطي آزمودني‌ها با استفاده از آزمون سنجش شدت لكنت-4 و آزمون تجديدنظرشده نگرش ارتباطي اندازه‌گيري شد. سپس آزمودني‌ها به‌مدت 3 ماه تحت درمان با روش شبيه‌سازي ذهن قرار گرفتند. در مرحله پس‌آزمون مجدداً شدت لكنت و نگرش ارتباطي سنجيده شد. در مرحله پيگيري هم، شدت لكنت و نگرش ارتباطي يك‌بار ديگر سنجيده شد. براي تحليل داده‏ها از روش آماري تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و آزمون فريدمن استفاده شد.  يافته‌ها نتايج تحليل داده‏ها نشان داد بين نمرات پيش‏آزمون، پس‌آزمون و پيگيري در لكنت زبان در سطح (0/0001=P) و نگرش ارتباطي در سطح (0/0001=P) تفاوت معنادار وجود دارد. ميزان شدت لكنت زبان در نمونه‌هاي مورد بررسي در پيگيري و پس‏آزمون نسبت به پيش‎آزمون كاهش و نگرش ارتباطي نيز در پس‏آزمون نسبت به پيش‏آزمون افزايش يافته است.نتيجه‌گيري به نظر مي‌رسد روش شبيه‌سازي ذهن مي‌تواند در بهبود نسبي لكنت و نگرش ارتباطي تأثيرگذار باشد.