بررسي تاثير امولسيون پليمري بر مقاومت فشارشي تك محوري ماسه بادي

تحقيق حاضر به بررسي تاثير امولسيون پليمري ونيل اكريليك (VA) بر دانسيته خشك حداكثر (dmaxγ)، رطوبت بهينه (optω)، مقاومت تراكمي تك‌محوري (UCS) و مدول الاستيسيته (E) ماسه‌هاي بادي دشت خوزستان پرداخته است. محلول‌هايي با درصدهاي 10، 20 و 30 درصد از محلول پليمري ساخته و بعد از اضافه كردن به خاك تحت آزمايش تراكم قرار گرفته، سپس نمونه‌هاي استوانه‌‌اي با dmaxγ و optω ساخته شده و در زمان‌هاي 1، 7، 14، 21 و 28 روز در دو گروه عمل‌آوري و تحت آزمايش UCS قرار گرفته‌‌اند. گروه‌ اول نمونه‌ها در دماي محيط آزمايشگاه عمل‌آوري شده و گروه دوم نمونه‌ها بمنظور حفظ رطوبت بسته‌بندي و در دماي 2 درجه سانتيگراد عمل‌آوري شده‌اند. نتايج آزمايشها نشان داد افزايش غلظت محلول‌ پليمري تاثيري بر dmaxγ نمونه‌ها نداشته ليكن در بيشترين غلظت قادر است optω را تا 11 درصد كاهش دهد. با افزايش زمان عمل‌آوري و غلظت محلول پليمري، UCS و E دسته اول نمونه‌ها، به بيش از 2 برابر افزايش يافته در حاليكه تغييري در UCS دسته دوم نمونه‌ها مشاهده نشده، بنابراين اگر به نمونه تثبيت شده در زمان عمل‌آوري اجازه خشك شدن داده نشود افزودن پليمر تاثيري بر مقاومت آن نخواهد داشت. بررسي تصاوير ميكروسكوپ الكتروني نشان مي‌دهد زمانيكه بعد از افزودن محلول پليمري، به نمونه اجازه خشك شدن داده مي‌شود، محلول قادر است با تشكيل باندها و پل‌هايي بين دانه‌هاي ماسه بادي باعث بهبود مقاومت و مدول آن شود.