تاثير روان درماني پويشي فشرده كوتاه مدت بر تمايزيافتگي خود و رفتار دلبستگي در روابط زناشويي زنان داراي گرايش به پيمان شكني زناشويي

مقدمه: پيمان شكني زناشويي مايه آشفتگي چشمگير زندگي فردي و ميان فردي زوجين و تباه كننده رابطه آنها است. هدف از پژوهش حاضر بررسي تاثير روان درماني پويشي فشرده كوتاه مدت بر تمايزيافتگي خود و رفتار دلبستگي در روابط زناشويي در زنان داراي گرايش به پيمان شكني زناشويي بود. روش كار: روش پژوهش حاضر، آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري 2 ماه همراه با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش حاضر كليه زنان متاهل داراي گرايش به پيمان شكني زناشويي مراجعه كننده به مراكز روانشناسي شهر تهران در سال 1401 بودند. با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس 40 نفر انتخاب و  به روش تخصيص تصادفي در دو گروه 20 نفري جايگذاري شدند. ابزار جمع آوري اطلاعات شامل مقياس گرايش به پيمان شكني زناشويي، فرم كوتاه سياهه تمايز يافتگي خود و مقياس دسترسي پذيري، پاسخگويي و همدم طلبي بود. گروه آزمايش 9 جلسه هفتگي 90 دقيقه اي تحت روان درماني پويشي فشرده كوتاه مدت قرار گرفت؛ اما گروه كنترل هيچ‌گونه مداخله‏اي دريافت نكرد. داده ها با روش تحليل واريانس آميخته تحليل با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 24 تحليل شد. يافته ها: نتايج نشان داد روان درماني پويشي كوتاه مدت در مرحله پس‌آزمون اثربخشي معناداري بر افزايش تمايزيافتگي خود و افزايش رفتار دلبستگي در روابط زناشويي داشت و نتايج در مرحله پيگيري نيز حاكي از پايدار اثربخشي روان درماني پويشي كوتاه مدت در گروه آزمايش بود (0/05 P). نتيجه گيري: بر اساس نتايج پژوهش حاضر، مي توان گفت كه روان درماني پويشي فشرده كوتاه مدت مي‏تواند به عنوان يك شيوه درماني مناسب براي بهبود تمايزيافتگي خود و رفتار دلبستگي در روابط زناشويي در زنان داراي گرايش به پيمان شكني زناشويي در مراكز مشاوره و خدمات روانشناختي به كار برده شود.