رابطه تروماي دوران كودكي با افكار خودكشي با توجه به نقش واسطه‌اي طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه

مقدمه: آسيب ها و تروماهاي دوران كودكي مي تواند تاثير عميقي بر ويژگي هاي روانشناختي افراد در طول زندگي بگذارند. تروماهاي دوران كودكي مي توانند در شكل گيري طرحواره هاي ناسازگار و بروز افكار خودكشي گونه در بزرگسالي موثر باشند. پژوهش حاضر با هدف مدل يابي افكار خودكشي بر اساس تروماي كودكي با نقش ميانجي طرحواره هاي ناسازگار اوليه انجام شد. روش كار: اين پژوهش از لحاظ روش از نوع مطالعات همبستگي بود. جامعۀ آماري پژوهش حاضر را تمامي بزرگسالان شهر تهران كه سابقه ناملايمات جسمي و جنسي در دوران كودكي داشتند، تشكيل دادند. نمونه شامل 300 نفر با سابقه ناملايمات كودكي بودند كه با شيوه نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. به منظور سنجش متغيرهاي پژوهش از پرسشنامه هاي تروماي دوران كودكي (CTQ)، پرسشنامه افكار خودكشي بك (BSSI) و پرسشنامه طرحواره هاي ناسازگار (YSQ-SF) استفاده شد. داده ها به شيوه تحليل مسير با استفاده از نرم افزار ايموس (Amos) بررسي شد. يافته ها: يافته‌ها نشان داد كه اثر مستقيم تروماي دوران كودكي بر افكار خودكشي به صورت مثبت معنادار است 0/05 P. همچنين، نتايج نشان داد كه طرحواره هاي ناسازگار اوليه در رابطه بين تروماي دوران كودكي با افكار خودكشي نقش ميانجي ايفا مي كنند 0/05 P. نتيجه گيري: بر اساس نتايج پژوهش حاضر طرحواره هاي ناسازگار اوليه رابطه بين افكار خودكشي و تروماي دوران كودكي را ميانجي گري مي كنند و براي كار بر روي افكار خودكشي بايد به نقش طرحواره ها و تجربه هاي ناگوار دوران كودكي پرداخت.