كاركرد نظريۀ بافت و ميدان هاي معنايي در بازنمود مفاهيم «في السوق القديم»

مبحث ميدان‌هاي معنايي و بافت از زير‌مجموعه‌هاي علم معناشناسي است. ميدان‌هاي معنايي به مجموعه واژگان همگرا در فراگرد متن گفته مي‌شود كه ذيل واژه‌اي فراگير گرد مي‌آيند و از اين طريق، شبكه‌اي از معنا را پديد مي‌آورند؛ نظريۀ بافت نيز ناظر به دگرديسي و انعطاف معنايي واژگان و چگونگي كاربرد آنها در موقعيت‌هاي مختلف و زاييده‌شدن معنا به واسطۀ انواع تركيب‌ها و كاربردهاست. اين دو نظريه مي‌توانند رهيافتي مناسب براي واكاوي مقاصد اديبان قلمداد شوند. لذا با عنايت به آن، پژوهش حاضر به شيوۀ توصيفي تحليلي به دنبال خوانش جهان‌بيني بدر شاكر سيّاب و كشف مفاهيم نهفته در شعر «في السوق القديم» بوده‌است. يافته‌هاي پژوهش بيانگر آن است كه نظريه ميدان‌هاي معنايي، واژگان اين شعر را به طور هدفمند در هندسه‌هاي معنايي گوناگون دسته‌بندي كرده و اين دسته‌ها نگاه نوستالژيك شاعر را به صورت مماس با يكديگر بيان كرده‌اند؛ نظريه بافت نيز با عنايت به دگرديسي و تعميم معنايي واژگان با توجه به فضاي عاطفي اين شعر و حالات دروني شاعر، علاوه بر اثبات و تأييد مفاهيم نوستالژيكِ استنباط‌شده از طريق ميدان‌هاي معنايي، نمادهاي ديگري از جهان‌بيني و انديشۀ شاعر را در بافت‌هاي زباني و عاطفي روشن نموده است؛ ضمن آن كه از تركيب واحدهاي واژگاني هر يك از مفاهيم مستخرج از شعر نظير احساس غربت، اندوه، نفرت از تزاحم، سرگشتي و عشق به ميهن، اين هستۀ معنايي و مفهوم شاعرانه حاصل گرديد كه غربت به غم مي‌اندازد و سرگشته و گوشه‌گير مي‌كند و تنها راه نجات و حيات، عشق است .