فرهنگ و مولفه هاي تصميم گيري اخلاقي حسابداران رسمي: نقش ميانجي تمايل به ريسك پذيري فردي

هدف از اين مقاله بررسي تاثير فرهنگ بر تصميم‌گيري‌ ‏ اخلاقي حسابداران رسمي با ميانجيگري تمايل به ريسكپذيري فردي ميباشد. به منظور تحقق اين هدف شش فرضيه تدوين شده است. جامعه پژوهش حاضر حسابداران رسمي شاغل در مؤسسات حسابرسي ثبت شده در ايران مي‌باشد كه با توجه به استعلام انجام شده از جامعه حسابداران رسمي ايران حجم جامعه 472 نفر مي‌باشد. با استفاده از فرمول كوكران تعداد نمونه 212 نفر و به روش تصادفي تصادفي انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه در سال 1401 جمع‌آوري و با استفاده از روش مدلسازي معادلات ساختاري و  با استفاده از نرم افزارهاي Spss و Pls ، فرضيهها مورد آزمون و تحليل قرار گرفتند. نتايج بيانگر رابطه منفي و معنادار بين فرهنگ و آگاهي اخلاقي حسابداران رسمي ايران مي‌باشد، همچنين يافته‌ها حاكي از رابطه مثبت و معنادار بين فرهنگ و تمايل به ريسكپذيري فردي، رابطه مثبت و معنادار بين تمايل به ريسك‌پذيري فردي و آگاهي اخلاقي، نقش ميانجي تمايل به ريسكپذيري فردي به طور مثبت و معنادار بر رابطه بين فرهنگ و آگاهي اخلاقي، رابطه مثبت و معنادار بين آگاهي اخلاقي و قضاوت اخلاقي، قضاوت اخلاقي و قصد اخلاقي ميباشد. بر اساس نتايج پژوهش فرهنگ بر تصميم‌گيري‌ ‏ اخلاقي مؤثر است. بنابراين اصلاح شاخص‌هاي فرهنگ به بهبود تصميم‌گيري‌ ‏ اخلاقي حسابداران رسمي كمك خواهد كرد. با توجه به اينكه پژوهش‌هاي كمي در ارتباط با با فرهنگ، تصميم‌گيري‌ ‏ اخلاقي و تمايل به ريسك‌پذيري فردي صورت پذيرفته است، لذا انجام اين پژوهش به بهبود غناي پژوهشي و بسط متون نظري در اين حوزه پژوهشي كمك شاياني خواهد كرد.