موانع تحرك زودهنگام بيماران بستري در بخش مراقبت ويژه در بيمارستان‌هاي واقع در استان كهكيلويه‌وبويراحمد از ديدگاه پزشك، پرستار و فيزيوتراپ

زمينه و هدف مفهوم تحرك زودهنگام از تخت بيمار بستري در بخش مراقبت ويژه، يك مفهوم بسيار پيچيده است كه نيازمند هماهنگي بين بخشي، صرف انرژي و هماهنگي همه كاركنان بخش مراقبت ويژه شامل پزشك، پرستار و فيزيوتراپ است. تحرك زودهنگام ايمن، امكان پذير و همراه با نتايج مثبتي براي بيمار، كادر درماني، خانواده و نظام سلامت است. درواقع اين مفهوم تعريف واحدي ندارد و در متون مختلف از خروج از تخت در اولين فرصت تا انجام فعاليت بدني در تخت و تحت تهويه مكانيكي بدان اشاره شده است. مطالعه حاضر با هدف تعيين موانع تحرك زودهنگام بيماران بستري در بخش مراقبت ويژه بيمارستان هاي دانشگاه علوم پزشكي كهكيلويه و بويراحمد انجام شد. روش بررسي پژوهش حاضر يك مطالعه توصيفي مقطعي در سال 1399-1400 است. جامعه پژوهش اين مطالعه كاركنان درمان شامل پزشكان، پرستاران و فيزيوتراپ هاي شاغل در بخش هاي مراقبت ويژه بيمارستان هاي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي كهكيلويه و بويراحمد و به صورت سرشماري بود. داده ها از طريق پرسش نامه جمعيت شناختي و پرسش نامه پژوهشگرساخته موانع تحرك زودهنگام بيماران بخش ويژه، جمع آوري و وارد نرم افزار SPSS نسخه 18 شدند. با كمك آمار توصيفي و تحليلي تجزيه وتحليل داده ها صورت گرفت. يافته ها در مطالعه حاضر 174 پرستار، پزشك، فيزيوتراپ به پرسش نامه پاسخ دادند. 57/8 درصد از نمونه ها زن و بيشتر پاسخ دهندگان (59/8 درصد) مجرد بودند. براساس يافته هاي مطالعه حاضر، موانع مرتبط به بيمار كمترين ميانگين (0/108±0/411) و موانع فرهنگي بيشترين ميانگين (0/146±0/478) را در بين موانع تأثيرگذار درخصوص تحرك زودهنگام به خود اختصاص داده اند. ; نتيجه گيري براساس يافته هاي اين مطالعه، لازم است موانع تحرك زودهنگام در بيماران بستري در بخش مراقبت ويژه به خصوص موانع فرهنگي مورد بررسي قرار گيرد و برهمين اساس، راهنماي باليني و پروتكل مناسب جهت مديريت و كاهش اين موانع طراحي و تدوين شود.