بررسي مؤلفه هاي اثر گذار بر ارتقاء شغلي زنان هيأت علمي در آموزش عالي ايران

برخلاف گسترش سريع آموزش عالي در ايران و ايجاد فرصت‌هاي بيشتر آموزشي براي زنان و حضور بيشتر آنان در تحصيلات تكميلي، نرخ مشاركت زنان و رشد آنان در مسير شغلي دانشگاهي همچنان با متوسط كشورهاي توسعه يافته فاصله بسيار دارد. از جمله نرخ نيل به مرتبه استادي به‌عنوان بالاترين رتبه علمي دانشگاهي بسيار پايين است. بر اين اساس، ‌پژوهش حاضر با هدف بررسي عوامل تأثيرگذار بر حضور زنان هيأت علمي در سطوح بالاي دانشگاهي در يك نمونه آماري شامل 406 نفر از كل اعضاي ‌هيأت علمي زن شاغل در دانشگاه‌هاي دولتي وابسته به وزارت علوم و تحقيقات و فناوري در سال ‌1400 ‌‌با روش توصيفي-پيمايشي انجام شده است. ‌شيوه نمونه‌گيري تصادفي ساده ‌است.  براي تحليل داده‌ها از رويكرد ‌الگوسازي معادلات ساختاري توسط نرم افزارهاي‌AMOS22 ‌ و  SPSS22استفاده شده است. ‌يافته‌ها از تأييد چهار فرضيه مطرح حكايت داشت، به اين شرح كه از منظر زنان اعضاي هيأت علمي به ترتيب «عوامل فرهنگي و قوانين حاكم بر دانشگاه»، «عوامل علمي و آموزشي»، «عوامل فردي و شخصيتي» و «عوامل خانوادگي» بيشترين اثر را بر پايين بودن ارتقا آنان در دانشگاه داشته‌اند.