بررسي تأثير آموزش مهارت هاي ارتباطي بر فرسودگي شغلي مراقبان شاغل در مراكز جامع سلامت شهر سنندج

مقدمه و هدف: با وجود نقش مهم مراقبان سلامت در شكل‌گيري رفتارهاي بهداشتي جامعه، فرسودگي شغلي در ابعاد خستگي عاطفي، مسخ شخصيت و درگيري در اين مشاغل بالا است. مطالعه‌ي حاضر با هدف بررسي تأثير آموزش مهارت‌هاي ارتباطي بر فرسودگي شغلي مراقبان سلامت شاغل در مراكز جامع سنندج انجام شده است.روش كار: اين مطالعه‌ي تجربي در سال 1397 در شهر سنندج واقع در غرب ايران انجام شد. 132 نفر به‌روش سرشماري و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمون (66 نفر) و گروه كنترل (66) قرارگرفتند. ابزار گردآوري ‏داده ها شامل مشخصات دموگرافيك و پرسش‌نامه‌ي 25سؤالي فرسودگي شغلي مسلش بود. آموزش در گروه آزمون در ده جلسه يك ونيم ساعته (در هر هفته دو جلسه) به‌صورت ‏سخنراني، پمفلت و بحث گروهي با محتواي ارتقاي مهارت‌هاي ارتباطي اجرا شد. داده‌ها با استفاده از نرم افزار ‏SPSS ‎‏ نسخه ي 24 و آزمون هاي هم‌بستگي، تي‌زوجي، تي مستقل و انوا آناليز شدند. يافته‌ها: در اين مطالعه 66 نفر (57 زن، 9 نفر مرد) با ميانگين سني 7.85 ±36.85 سال در گروه آزمون و 66 نفر (11 مرد و 55 زن) با ميانگين سني 7.3 ±36.95 در گروه كنترل از مراقبان سلامت شركت كردند. قبل از آموزش، گروه مداخله و گروه كنترل از لحاظ ويژگي‌هاي دموگرافيك (سن، ميزان تحصيلات، وضعيت تأهل، وضعيت استخدامي) و نمرات ابعاد فرسودگي شغلي مشابه بودند (0.5 P‏ ‏). ولي سه ماه بعد از مداخله، ميانگين و انحراف معيار نمرات خستگي عاطفي، مسخ شخصيت، درگيري و عملكرد شخصي در گروه مداخله به‌طور معني‌داري افزايش يافت (0.05‏P ‎‏). نتيجه‌گيري: يافته‌هاي مطالعه نشان داد طراحي و اجراي برنامه‌هاي آموزشي به‌منظور بهبود مهارت‌هاي ارتباطي مي‌تواند در كاهش فرسودگي شغلي در ابعاد خستگي عاطفي، مسخ شخصيت و درگيري و افزايش عملكرد شخصي و سلامت مراقبان سلامت مؤثر باشد.