بررسي هم بستگي سلامت اجتماعي، انگيزش تحصيلي و وضعيت تحصيلي در دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي آبادان

مقدمه و هدف: توجه به رشد و پيشرفت تحصيلي دانشجويان و عوامل مؤثر بر آن يكي از راهبردهاي لازم براي بهبود آموزش است. سلامت اجتماعي دانشجويان مي‌تواند عملكرد آن‌ها را در زمينه‌هاي مختلف، از جمله انگيزش تحصيلي و پيشرفت تحصيلي افزايش دهد؛ لذا اين مطالعه با هدف بررسي نقش سلامت اجتماعي در انگيزش و پيشرفت تحصيلي دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي آبادان طراحي و اجرا شد. روش كار: مطالعه‌ي حاضر توصيفي‌تحليلي و از نوع مقطعي بود. نمونه‌هاي مورد مطالعه 260 نفر از دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي آبادان بودند. ابزار گردآوري داده‌ها شامل مشخصات جمعيت‌شناختي، پرسش‌نامه‌ي سلامت اجتماعي، پرسش‌نامه‌ي انگيزش تحصيلي و معدل كل به‌عنوان معيار پيشرفت تحصيلي بود. داده‌ها در سطح معني‌داري 0.05 با استفاده از آزمون‌هاي ناپارامتريك من‌ويتني، كروسكال‌واليس و هم‌بستگي اسپيرمن در نرم‌افزار آماري SPSS 26 تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج مطالعه نشان داد كه به‌طور كلي بين سلامت اجتماعي و معدل (پيشرفت تحصيلي) هم‌بستگي معناداري وجود ندارد (0.05 P). همچنين، انگيزش تحصيلي و مؤلفه‌هاي آن با پيشرفت تحصيلي هم‌بستگي معناداري ندارند (0/05 P)، به‌استثناي بي‌انگيزگي كه با سن هم‌بستگي مثبت معنادار و با پيشرفت تحصيلي هم‌بستگي منفي معنادار داشت (0/05 P). بين سلامت اجتماعي و انگيزش تحصيلي هم‌بستگي مثبت معنادار مشاهده شد (r=0.457, P 0.001). نتيجه‌گيري: بر اساس اين مطالعه، دانشجويان حضور و مشاركت در گروه‌هاي اجتماعي و همين‌طور تمايل و انگيزه‌ي خود از حضور در دانشگاه را مستقل از پيشرفت تحصيلي قلمداد كرده‌اند. اين دانشجويان انگيزه‌ي حضور در دانشگاه را برقراري ارتباطات اجتماعي و تعامل با ديگران دانسته‌اند.